ABDULLAH

ABDULLAH

“ Abdullah Özdemir’e”

 Sen

 Karanlık gecelerin yalnız adamı

 Issız sokakların  düş savaşçısı

 Ta çocukluğundan beri

 Taşıdı başın gövdeni

 Hep senin gözlerini öptü

 Bu şehrin kuytu yerleri

 

 Ama

 En çok da dağlar Anladı seni

 En çok da dağlar teselli etti seni

 Seni en çok şehirlerarası otobüsler tanıdı

 Onların her bir koltuğunda

 Süzülmüş hayallerim var

 En çok  sen  gördün onların camlarından

 Gece karanlığında kayan yıldızları

 En çok sen boynunu  büktün  o yıldızlar kaydığında

 

 Dedin hep

 Bir kişi daha yalnızlıklaştık

 Sen ki

 Şehirlerin soğuk koynunda

 Yorgan diye çocukluğunu  örtündün

 Ama ne var ki

 Yine sen değil miydin

 Yalnız olan çocukluğunda

 

 Sen ki çocukluğundan beri

 Bırakmadın avuçlarını

 Falcıların karanlık sözlerine

 Hep kendine

 İnsan olmak kılavuzu aradın

 Garip bir insan olarak bu dünyanın

 Çilelerine baş koydum

 

 Ey dost sen ki

 Bula bula dünyada

 Kendine

 İbrahimsiz bir İsmail buldun

 

İsmail AYDIN

 
 
 
 
 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

An itibariyle ziyaretci sayısı:

135 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi