GÜLE GÜLE ADANA’NIN ALPLERİ
- Yayınlanma: Pazar, 23 Ekim 2016 07:04
- Kategori: Ali Bademci
- Gösterim: 2168

Bizler Adana’da doğduk, büyüdük ve yaşlandık; bu yıl içinde Hasan Çulhaoğlu, Nureddin Pekyürek ve evvelki gün de Hülâgü Balcılar’ı Tanrı katına uğurladık! Hasan Abi Karaisalı, Nureddin Abi Yüreğir, Hülâgü Ağabey de Kadirli’den bir “Bahadırlı” beylerindendi! İşte Faruk Sümer Hoca’nın Çukurova’sı! Oğuzlar, Türkmenler, Yörükler ! Anadolu’da ırkımızın ilk çiçekleri, dut ağaçlarının nazlı bülbülleri! Onlar Gökalp’in “Ala Geyiği” ve bizlerin de sâhibi idi: “Çocuktum ufacıktım/Aldı bizi Bozkurt/
Kaf Dağından geçirdi/Türk Eline getirdi./ Geçen gün bir ülküdaş bendeniz için yazmıştı ama, dün de Ağabey için yazmışlar: ”MHP camiası içinde hak ettiği değeri teslim edilmemiş bir değer.” Katılır mısınız bilmem ama şahsen katılmam, çünkü Türkçülük siyasi hareket ve kariyerden ibaret değildir! Zaten rahmetlilerin üçü de “Türkçüyüz” derlerdi! Cuma günü Adana’daki muhteşem tören de görüşümüzün doğruluğunu ispatlamaya yetmiştir! Yollarında ve izlerindeyiz! Bu bakımdan rahat uyumaları gerekiyor!
Yaşça büyük olan Çulhaoğlu idi, sâkin bir hayat yaşadı; ortanca Nureddin Abi aksine çok hareketli; Hülagü Bey ise mutlak olarak bir önderdi! Hasan Abi okumayı, Nureddin Abi yazmayı, Hülâgü Bey ise avı pek severdi! Fakat üçü de hitabeti güçlü, Türkçesi mükemmel birer hatipti! Kocakurt iktisatçı, ortanca yazar, son kurt ise avukattı! Fakat üçü de zamanlarının icabı Atsız Bey’den ilham ve feyiz almış birer Türk ereni, Türkmen Alp’i idi! Aynı kuşaktan sayılabilecek rahmetli Faruk Akkülah mutlaka bir Isparta yiğidi idi; fakat ilginçtir ki birbirlerine çok yaklaşmazlardı! O sebeble nereye gitmişsek bizim gibi tıfılları tutar konuştururlardı! Kaç devlet kurup kaçını yıktığımızı şimdi hatırlayamıyorum ama 1969 genel seçimlerinde Hülagü Bey’in mutlak olarak gözdesi Ramiz Ongun’du! Sofuoğlu Ahmed Ağabey yaşça en büyük olduğu için daima en büyük Ağabey’di; fakat Allah en önce onu aramızdan aldı ki, daima eksikliğini hissettik!
Ülkücülük mü diyorsunuz, işte onlarda arayacaksınız; siyaset mi bu bahsi geçelim! Kimseye hayır etmediği gibi her Türkçü’nün ömründen bir miktar alıp götürdü de, ortalığı mukallitlerle doldurdu! Doğrusu bizim hareketin lokomotifi olan siyaset müessesesi hep kıyma ve döğme makinası gibi çalıştı! Câmiamız hareketin, ne iktidarından ne de muhalefetinden hayır görmedi! Bol bol hâin türettik; kendimizin yaptığı putlara yine kendimiz tapınmaya davet edildik! Bunu da yapmaya gönlümüz el vermediği için işte kendi yaptığımız tabutlarla tek tek kara toprağa gidiyoruz! Siyasetçiler bir yere doğru gidiyor, ama gelmemek üzere gidenleri bilenler ve hatırlayanlar azaldı! Maalesef Yahya Kemal’in gemisi pek sessiz gidiyor! İşte siyaset; ne bekleyebiliriz?
Anadolu’da ülkücülüğün maalesef sağlam bir kitabı yazılmamıştır; yazılan popüler hatıralarda da Çukurova ve Adana bilgileri çok az, hattâ hiç yer almamıştır! İşte esas hak yenilen mesele budur! İki hatıra kitabı yayınladık, “12 Eylül İşkencesinde Ülkücü Bir Gazetecinin Dramı” ve ”Bir Ülkü Dervişi Şeyhim Ayhan Aksu,” ilginin en az olduğu yer Adana! Bunlarda kişilik yapmak yok, isterseniz satıcıların vitrininde yorumlara bakıverin! Yayınevleri iş yapmaz diye basmak istemiyor; herşeye rağmen ilk eser üçüncü baskıya döndü, ikinci onbeş gündür görücüde! Bizler neden böyle olduk, nasıl bu noktaya geldik, cidden izahta güçlük çekiyoruz! Bizleri o “Büyük Ustalar” yarattı! Acaba kaç dâvâ arkadaşımız Necdet Özkaya’yı soruyor! Halbuki biz çok büyük bir âile idik! Yazmaya ve yayınlamaya devam edeceğiz!
Biz 12 Eylül mağdurları özellikle Hülâgü Ağabeyi unutmamız mümkün değildir; o zifiri karanlık günlerde izimizi buldu ve âilelerimize ulaştırdı! Elbette liderimiz Alparslan Türkeş de bu listeye dahildir! Koşa koşa, arkamıza bakmadan gidiyorduk, ama bir çoğumuzu ipten aldı da, beş kuruş talebi olmadı! Nasıl yaptı, nasıl bu kadar fedakârlığın altından kalktı, çok açık bilmiyoruz! Üstelik büyük dâvâ ilk duruşmasına katılmak için Ankara’ya giderken benim gibi bir garibanın otobüs parasını da karşıladı; yavrusu gibi otele götürdü getirdi, karnını doyurdu! Yarabbi bir daha böyle asâlet ortaya çıkar mı, böyle babalar olur mu?
Cenazesinde bulunamadım, onların açtığı yolda hizmet için yurt dışında idim, dün akşam döndüm ama, dünyanın bir ucunda son nefesini verdiği anda kara haberi öğrendim! Ocak sönmesin, duman tütsün, lâkin onlarsız ne yaparız? Kimseden ne oy, ne de taraftarlık istemiyoruz; ikbâl ve istikbâl, makam ve mansıp beklentimiz de yoktur! Bizler de, işte geldik işte gidiyoruz; yaşımız yetmişe dayandı! Fakat onları düşündükçe hâlâ “Çocuğuz” ve “Ufacığız!” Varsa hakkımızı helâl ediyoruz ama, onlar helâl edecek mi? Bu dünyaya onlar gibi gelmezsek de onlar gibi göçmeye çalışacağız! Saflarımıza aralık koymayacağız; en yakın amacımız onlar gibi olmak ve onlara lâyık kalmak!
Mekânları cennet olsun!







