I.CİHAN SAVAŞINA GİRMESEYDİK

1.CİHAN SAVAŞINA GİRMESEYDİK

Ali BADEMCİ

Elbette ve bilhassa günümüzde savaş; millet ve  devletler için istenen bir şey değildir.Bizim tarihçiler ve düşünce adamlarımız  başlıkta ifade ettiğimiz,yüz yıldan beri   söz konusu savaşa müdahil olmamızı ve olmazsak ne gibi durumda bulunacağımızı  tartışmaktadırlar.Tartışmaların  esas konusu  girmememiz halinde daha iyi olacağı ve İmparatorluğun  kurtuluşu görüşleri üzerinde yoğunlaşmıştır.Bu görüşte olanlar şimdi kendilerine  “İslâmcı” adı verilen  31 Mart Olayının şakşakçılarıdır. Aynı zihniyet  savaştan sonra Milli  Mücadele için de benzer görüşleri savunmuş hatta Halide Edip gibi liberallerden de  destek görerek “Manda” düşüncesi savunulmuştur.Menemen Olayı ve İzmir Suikastı ile Çerkez Ethem Meselesi, hatta Rauf Orbay gibi küskünlere bakılırsa Hilafet’in ilgası da  benzer görüşler olarak değerlendirilebilir. Gerçekten İslâmcılar bir taraftardan Enver Paşa’yı  bu görüşte diye  sahiplenirlerken,bir yandan da  Ziya Gökalp  ver benzeri Türkçülerin İttihad Terakki içinde yer almalarından ötürü, İttihad Terakki ve Enver Paşa üzerinden  Mustafa Kemal’i  ortadan kaldırmak istemektedirler. Elbette bu iş  meselenin ilmi olmaktan ziyade  çarpık ve aldatmacı  yönüdür. Kabul etmek lâzımdır ki I.Cihan Savaşı’na  girmemizde elbette İttihad Terakki ve başta Enver Paşa olmak üzere trimviranın  çaresizlikleri açık seçik görülmekte  ve böyle bir meyyaliyet  her türlü tartışmanın dtşında kalmaktadır ; fakat İmparatorluğun  batırtılması  tamamen  içi boş, kof bir görüştür.

Bakınız 93 Harbi’nde İttihat Terakki hiç yoktu ve herhangi bir emrivaki de söz konusu değildir; Balkan Savaşı’nı  da onların çıkarmadığı ve bu sırada başta Mustafa Kemal ve Enver Paşa olmak üzere canla-başla Trablusgarp’ta  devletin ve padişahın emrinde cansiperane  çarpışıyorlardı. Âdeta burada bir tane bile İttihadçılar’ın dışında  subay görmek mümkün değildir. Elbette Sunusiler önemli idi fakat  kumanda olmadan Arap’ın böyle bir destan yazması mümkün değildir. Bu sebeple  Trablusgarp Savaşı’na “Subay Savaşı” demişlerdir. Trablusgarp Savaşı devam ederken Bulgarlar Edirne’ye kadar dayanmışlardı. Ne üçlü trimviranın ne  de İttihat Terakki’nin  bu savaşı başlattığını söyleyebilir misiniz? Fakat 93 Harbi ve Balkan  Savaşı sonrasında  Osmanlı’nın Avrupa topraklarının %83 kaybedilmiş, iki savaşın insan zayiatı ve sınırlarımız dışında kalmasının faturası 5 milyondur ki, o zaman nüfusumuz  25 milyondu. Demek  nispi olarak toprak kaybı 1/3,insan kaybı ise 1/5’dir. Kafkasya’da bir kısım topraklarla Kars-Ardahan-Sarıkamış kayıpları 93.Harbi’nin hatırasıdır. Öyle 36 yılda bir avuç toprak kaybedilmediği görüşlerini geçin; bunlar İslâmcı yalanlarından   ve Cumhurbaşkanı’nın da telâffuz etmek gibi bir hataya  düştüğü “Yalan söyleyen tarih utansın” teyyaresinin  tarihçi olmayan  bilgisiz insanlarının  görüşüdür.

Şunu bilmeciliyiz ki,tarihçilerin üzerinde birleştiği görüş I.Cihan Savaşı’nın 93 Harbinin rövanşı olduğudur. Peki yegane yetişmiş insanlarımız olan “Askeri Bürokrasi”ne  bu görüş ve intikam duygusu ne zaman yüklendi? Şüphesiz ki II.Abdülhamid’in açtığı askeri okullarda. Bu konuya başka türlü açıklık getirmek mümkün değildir. Dolayısıyla savaşa girişimizi bir veya birkaç insanın  üzerine yüklemek  ve hele hele bu işten siyasi linçe gitmek çok yanlıştır. Sarıkamış’ın muhalif, hatta ileri emre uymayarak Körülülü Şerif’in çark  talimatını uygulayan  Artvinli Ziya Yergök hatıralarında  “Savaşa girmeseydik yine İmparatorluk dağılacaktı” İsmet Paşa ”Kaybedilmiş savaşa girdik” diye yazıyorlar. İslâmcı düşünür ve tarihçi Ziya Nur Aksın ise “Devleti Enver’in batırdığı iddiaları, mesnetsiz,boş ve koftur” demektedir. Karabekir ve Ali İhsan Paşa’da müfrit düşman olmalarına karşılık ”Enver Paşa Türklüğü kurtarma görevini Allah’ın kendisine verdiğine inanırdı.” diyorlar. Bu ve benzer beyanları o kadar artırabilir ki bu sayfalar yetmez. Bugün Çanakkale-Suriye-Hicaz-Irak-Galiçya  ve Sarıkamış’ı yadediyoruz; hangisini mağlubiyet diye nitelendirebiliriz! Sarıkamış’da ordu mevcudumuz kadar  insanın öldürüldüğünü nasıl kabul edebiliriz, hiç mi kurtulan olmadı? En kıymetli birliklerimiz  Kafkas Cephesi’nde 3.Ordu idi;bu ordu Dağıstan-Bakü-Kafkasya-İran’ı  Ruslar savaştan çekilince işgal etmedi mi? Hiçbir Rus kaynağı Sarıkamış için kendilerini galip olarak görmezken bizim tavus kuşları  vitrin mankenliği yapan  tarihçi bozuntularına ne demelidir? Sarıkamış Körülülü Şerif, Ziya Yerkök, Arif Baytın, Ali İhsan Paşa’nın ihanetine ve Damad Hafız’ın  gafletine kurban olmuştur. Burada Rusların hiç savaşmadığı,  ileri sürdükleri Kazak Birliği’nin yenildiği en son olarak takviye alınan Türkistan Kolordu’larının  neticeye tesir ederek, müessir olduğunu Rus kaynakları teferruatla anatıyor. Köprülü ve Azaplı Savaşlarındaki başarıları, ihanete rağmen orta Cephede bulunan Enver Paşa’nın gayreti sağlamış ve bu başarıdan sonra  Rus Orduları Genel Komutanı General Mıslayevsky savaşı kaybettiğini düşünerek Tiflis’e kaçmış, savaş sonrasında Rus Genelkurmayı tarafından bu sebeple yargılanarak rütbeleri sökülmek suretiyle cezalandırılmıştır.

Tartışacak adam varsa gelsin I.Dünya Savaşı’nı tartışalım. Elbette kayıplarımız vardır ve istenen bir sonuç değildir. Fakat bugün Kerkük’te  hak iddia ediyorsanız  30 Ekim1918 itibariyle  ordumuzun burada dimdik durduğunu   bilmeli ve Türkiye’nin Tapu Senedi olan Lozan’da elinin kuvvetli olması sebebiyle  görüşmelerin uzun sürdüğünü mutlaka tetkik etmelisiniz. Mustafa Kemal İttihat Terakki kadrosu ile çalışarak Milli Mücadeleyi kazandı. Çünkü başka güç yoktu. Dolayısıyla I.Cihan savaşı ve İttihat Terakki’nin  orduyu islâhı gerçekleşmeseydi Milli Mücadele olmazdı. Bu hususta bilim adamlarında mutlak görüş birliği vardır. Lozan’a “Hezimet” diyen akılsızlar  elbette bu konuda da aynı şeyi yapıyorlar. Bu zihniyet Milli Mücadele’ye de  karşıdır. ”Sarıklı Mücahidler”miş! Kaç tane Şehid  “Sarıklı Mücahid” varmış! Kimi kandırıyorsunuz? İnanın Üstad da aynı görüştedir! Necib Fazıl’ın Sakarya’şiirini yıllarca okuduk ve güya duygulandık! Lütfen  bir daha okuyun bu zihniyet Milli Mücadele’ye karşı mı, yanında mı? Lütfen:

Sakarya Türküsü
 
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat;
Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!
Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne,
Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine;
Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?
Rabbim isterse, sular büklüm büklüm burulur,
Sırtına Sakaryanın, Türk tarihi vurulur.
Eyvah, eyvah, Sakaryam, sana mı düştü bu yük?
Bu dâva hor, bu dâva öksüz, bu dâva büyük! ..
 
Ne ağır imtihandır, başındaki, Sakarya!
Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?
 
İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal.
Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,
Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan;
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan.
Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;
Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!
Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;
Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?
Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;
Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?
Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!
Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
Sakarya, kandillere katran döktü geceler.
 
Vicdan azabına eş, kayna kayna Sakarya,
Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!
 
İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.
Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?
Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!
Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!
Sakarya, sâf çocuğu, mâsum Anadolunun,
Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!
Sen ve ben, gözyaşiyle ıslanmış hamurdanız;
Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!
Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;
Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!
Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz;
Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber Kılavuz!
 
Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya! ..
 

Enver Paşa’nın Alman Denizaltısı’nda Odesa’yı bombalama emri belgesine gelince bir doktora tezinde  bu işin belgesinin yayınlandığını duydum; lâkin  çalışmayı tamamıyla incelemedim. Bu sebeple yukarıdan beri yaptığımız açıklamaların mutlaka muhatabı ilgili akademisyen arkadaşımız değildir. Zaten  savaşın başlaması ile ilgili bütün çalışmaların da  yönü bu tarafı gösteriyordu.Şahsen şaşırmadım;ancak belgenin yayınlanması elbette  tarihimiz açısından çok önemlidir. Fakat öyle mal bulup mağribiye dönmenin anlamı da yoktur; çünkü tarihi hadiseler mutlaka zamana göre sebep sonuçları ile değerlendirilmesi şarttır. Böyle bir yol izlenip izlenmediği hususunda bilgimiz yoktur. Lütfedilir tezi nasıl bulabileceğimiz hususunda aydınlatılırsak daha  düzenli görüş bildirebiliriz.

Fakat  tekrar yukarıda yaptığımız açıklamalara dönüyoruz ve şahsen keşke Necip Fazıl’ı tanımamış ve kendimizi kandırmamış olaydık.!”Din Mazlumları”nı da okumasaydım!

Allah’a emanet olun.

 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Köşe Yazarları


ATİLLA İLHAN
Salı, 31 Mayıs 2022
...
TÜRK BAYRAMI: NEVRUZ
Salı, 29 Mart 2022
...

An itibariyle ziyaretci sayısı:

87 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi