I.CİHAN SAVAŞINA GİRMESEYDİK
- Yayınlanma: Cuma, 26 Aralık 2014 23:19
- Kategori: Ali Bademci
- Gösterim: 4892
1.CİHAN SAVAŞINA GİRMESEYDİK
Ali BADEMCİ
Elbette ve bilhassa günümüzde savaş; millet ve devletler için istenen bir şey değildir.Bizim tarihçiler ve düşünce adamlarımız başlıkta ifade ettiğimiz,yüz yıldan beri söz konusu savaşa müdahil olmamızı ve olmazsak ne gibi durumda bulunacağımızı tartışmaktadırlar.Tartışmaların esas konusu girmememiz halinde daha iyi olacağı ve İmparatorluğun kurtuluşu görüşleri üzerinde yoğunlaşmıştır.Bu görüşte olanlar şimdi kendilerine “İslâmcı” adı verilen 31 Mart Olayının şakşakçılarıdır. Aynı zihniyet savaştan sonra Milli Mücadele için de benzer görüşleri savunmuş hatta Halide Edip gibi liberallerden de destek görerek “Manda” düşüncesi savunulmuştur.Menemen Olayı ve İzmir Suikastı ile Çerkez Ethem Meselesi, hatta Rauf Orbay gibi küskünlere bakılırsa Hilafet’in ilgası da benzer görüşler olarak değerlendirilebilir. Gerçekten İslâmcılar bir taraftardan Enver Paşa’yı bu görüşte diye sahiplenirlerken,bir yandan da Ziya Gökalp ver benzeri Türkçülerin İttihad Terakki içinde yer almalarından ötürü, İttihad Terakki ve Enver Paşa üzerinden Mustafa Kemal’i ortadan kaldırmak istemektedirler. Elbette bu iş meselenin ilmi olmaktan ziyade çarpık ve aldatmacı yönüdür. Kabul etmek lâzımdır ki I.Cihan Savaşı’na girmemizde elbette İttihad Terakki ve başta Enver Paşa olmak üzere trimviranın çaresizlikleri açık seçik görülmekte ve böyle bir meyyaliyet her türlü tartışmanın dtşında kalmaktadır ; fakat İmparatorluğun batırtılması tamamen içi boş, kof bir görüştür.
Bakınız 93 Harbi’nde İttihat Terakki hiç yoktu ve herhangi bir emrivaki de söz konusu değildir; Balkan Savaşı’nı da onların çıkarmadığı ve bu sırada başta Mustafa Kemal ve Enver Paşa olmak üzere canla-başla Trablusgarp’ta devletin ve padişahın emrinde cansiperane çarpışıyorlardı. Âdeta burada bir tane bile İttihadçılar’ın dışında subay görmek mümkün değildir. Elbette Sunusiler önemli idi fakat kumanda olmadan Arap’ın böyle bir destan yazması mümkün değildir. Bu sebeple Trablusgarp Savaşı’na “Subay Savaşı” demişlerdir. Trablusgarp Savaşı devam ederken Bulgarlar Edirne’ye kadar dayanmışlardı. Ne üçlü trimviranın ne de İttihat Terakki’nin bu savaşı başlattığını söyleyebilir misiniz? Fakat 93 Harbi ve Balkan Savaşı sonrasında Osmanlı’nın Avrupa topraklarının %83 kaybedilmiş, iki savaşın insan zayiatı ve sınırlarımız dışında kalmasının faturası 5 milyondur ki, o zaman nüfusumuz 25 milyondu. Demek nispi olarak toprak kaybı 1/3,insan kaybı ise 1/5’dir. Kafkasya’da bir kısım topraklarla Kars-Ardahan-Sarıkamış kayıpları 93.Harbi’nin hatırasıdır. Öyle 36 yılda bir avuç toprak kaybedilmediği görüşlerini geçin; bunlar İslâmcı yalanlarından ve Cumhurbaşkanı’nın da telâffuz etmek gibi bir hataya düştüğü “Yalan söyleyen tarih utansın” teyyaresinin tarihçi olmayan bilgisiz insanlarının görüşüdür.
Şunu bilmeciliyiz ki,tarihçilerin üzerinde birleştiği görüş I.Cihan Savaşı’nın 93 Harbinin rövanşı olduğudur. Peki yegane yetişmiş insanlarımız olan “Askeri Bürokrasi”ne bu görüş ve intikam duygusu ne zaman yüklendi? Şüphesiz ki II.Abdülhamid’in açtığı askeri okullarda. Bu konuya başka türlü açıklık getirmek mümkün değildir. Dolayısıyla savaşa girişimizi bir veya birkaç insanın üzerine yüklemek ve hele hele bu işten siyasi linçe gitmek çok yanlıştır. Sarıkamış’ın muhalif, hatta ileri emre uymayarak Körülülü Şerif’in çark talimatını uygulayan Artvinli Ziya Yergök hatıralarında “Savaşa girmeseydik yine İmparatorluk dağılacaktı” İsmet Paşa ”Kaybedilmiş savaşa girdik” diye yazıyorlar. İslâmcı düşünür ve tarihçi Ziya Nur Aksın ise “Devleti Enver’in batırdığı iddiaları, mesnetsiz,boş ve koftur” demektedir. Karabekir ve Ali İhsan Paşa’da müfrit düşman olmalarına karşılık ”Enver Paşa Türklüğü kurtarma görevini Allah’ın kendisine verdiğine inanırdı.” diyorlar. Bu ve benzer beyanları o kadar artırabilir ki bu sayfalar yetmez. Bugün Çanakkale-Suriye-Hicaz-Irak-Galiçya ve Sarıkamış’ı yadediyoruz; hangisini mağlubiyet diye nitelendirebiliriz! Sarıkamış’da ordu mevcudumuz kadar insanın öldürüldüğünü nasıl kabul edebiliriz, hiç mi kurtulan olmadı? En kıymetli birliklerimiz Kafkas Cephesi’nde 3.Ordu idi;bu ordu Dağıstan-Bakü-Kafkasya-İran’ı Ruslar savaştan çekilince işgal etmedi mi? Hiçbir Rus kaynağı Sarıkamış için kendilerini galip olarak görmezken bizim tavus kuşları vitrin mankenliği yapan tarihçi bozuntularına ne demelidir? Sarıkamış Körülülü Şerif, Ziya Yerkök, Arif Baytın, Ali İhsan Paşa’nın ihanetine ve Damad Hafız’ın gafletine kurban olmuştur. Burada Rusların hiç savaşmadığı, ileri sürdükleri Kazak Birliği’nin yenildiği en son olarak takviye alınan Türkistan Kolordu’larının neticeye tesir ederek, müessir olduğunu Rus kaynakları teferruatla anatıyor. Köprülü ve Azaplı Savaşlarındaki başarıları, ihanete rağmen orta Cephede bulunan Enver Paşa’nın gayreti sağlamış ve bu başarıdan sonra Rus Orduları Genel Komutanı General Mıslayevsky savaşı kaybettiğini düşünerek Tiflis’e kaçmış, savaş sonrasında Rus Genelkurmayı tarafından bu sebeple yargılanarak rütbeleri sökülmek suretiyle cezalandırılmıştır.
Tartışacak adam varsa gelsin I.Dünya Savaşı’nı tartışalım. Elbette kayıplarımız vardır ve istenen bir sonuç değildir. Fakat bugün Kerkük’te hak iddia ediyorsanız 30 Ekim1918 itibariyle ordumuzun burada dimdik durduğunu bilmeli ve Türkiye’nin Tapu Senedi olan Lozan’da elinin kuvvetli olması sebebiyle görüşmelerin uzun sürdüğünü mutlaka tetkik etmelisiniz. Mustafa Kemal İttihat Terakki kadrosu ile çalışarak Milli Mücadeleyi kazandı. Çünkü başka güç yoktu. Dolayısıyla I.Cihan savaşı ve İttihat Terakki’nin orduyu islâhı gerçekleşmeseydi Milli Mücadele olmazdı. Bu hususta bilim adamlarında mutlak görüş birliği vardır. Lozan’a “Hezimet” diyen akılsızlar elbette bu konuda da aynı şeyi yapıyorlar. Bu zihniyet Milli Mücadele’ye de karşıdır. ”Sarıklı Mücahidler”miş! Kaç tane Şehid “Sarıklı Mücahid” varmış! Kimi kandırıyorsunuz? İnanın Üstad da aynı görüştedir! Necib Fazıl’ın Sakarya’şiirini yıllarca okuduk ve güya duygulandık! Lütfen bir daha okuyun bu zihniyet Milli Mücadele’ye karşı mı, yanında mı? Lütfen:
Enver Paşa’nın Alman Denizaltısı’nda Odesa’yı bombalama emri belgesine gelince bir doktora tezinde bu işin belgesinin yayınlandığını duydum; lâkin çalışmayı tamamıyla incelemedim. Bu sebeple yukarıdan beri yaptığımız açıklamaların mutlaka muhatabı ilgili akademisyen arkadaşımız değildir. Zaten savaşın başlaması ile ilgili bütün çalışmaların da yönü bu tarafı gösteriyordu.Şahsen şaşırmadım;ancak belgenin yayınlanması elbette tarihimiz açısından çok önemlidir. Fakat öyle mal bulup mağribiye dönmenin anlamı da yoktur; çünkü tarihi hadiseler mutlaka zamana göre sebep sonuçları ile değerlendirilmesi şarttır. Böyle bir yol izlenip izlenmediği hususunda bilgimiz yoktur. Lütfedilir tezi nasıl bulabileceğimiz hususunda aydınlatılırsak daha düzenli görüş bildirebiliriz.
Fakat tekrar yukarıda yaptığımız açıklamalara dönüyoruz ve şahsen keşke Necip Fazıl’ı tanımamış ve kendimizi kandırmamış olaydık.!”Din Mazlumları”nı da okumasaydım!
Allah’a emanet olun.







