MEDENİYET DÂİRESİ

 Tarih bize göstermiştir ki her millet ancak mensup olduğu medeniyet çemberi içinde  yaşama hakkını kullanabilir. Tarih içinde eriyen milliyetler  yabancı medeniyetler içinde   yaşama hakkını bulamamışlardır. İslâmiyetten önce Avrupa’daki Türk gerçeği budur;  Roma gibi bir  imparatorluğu   elegeçirseniz bile devamlılık olmuyor!  Batı Roma ile Doğu’yu karşılaştırın, bu gerçeği en önde göreceksiniz! İlkinde bir medeniyet askerî güçle kuşatılmış, başarılı olunmuş, lâkin Bizans’ın ortadan kaldırılmasında görüldüğü gibi  bir medeniyet ablukası yapılamamıştır. Elbette  Avrupa’ya o devâsa Asyalı  yayılması buranın mevcut sâkinlerinin  genetiğini etkilemiş ama  devamlılık sağlayamamıştır.

Tanzimatı milât olarak alırsak  ikiyüz yıldan beri  İslâm medeniyet unsurları ile  mücehhez Türkler batı serüvenlerinde başarılı olamamışlardır. Günümüzde  bu  iklimleşmeye “Medeniyetler Çatışması” dense de, tabir doğru değildir; görünen o dur ki  gelişmiş medeniyetler hantal medeniyetleri yutmaktadır.  Bu deformasyonda tek engel  taşıyıcı karşı güç veya güçlerin  ulusal dayanaklılığıdır ki batılı çalışmalarda    “Müslüman” ile “Türk”ün aynı anlamda kullanılmasının  sebebi  budur. Fransız Türkolog  Rox,”Türkler’in  cazibesi askeri güçlerinden ziyade millî bünyelerinin  kuvveti ile izah edilmelidir.”der. Dolayısiyla medeniyet kadar o medeniyetin taşıyıcı, hattâ yüklenici gücü  çok önemlidir. Bu gücün en büyük dayanağı elbette  nüfustur, çoğalmadır!

Batı süratle küçülüyor ve  genç nüfus azalıyor, İslâm ülkeleri  böyle bir durumda o avantajı kullanmak zorundadırlar; lâkin buna karşı  ekonomik güç oluşturulamıyor! Gerçekte Müslümanların  olağanüstü kaynakları, kendi insanlarını  harekete geçirse  devasa ve daha huzurlu bir dünya ortaya çıkar! Fakat Müslümanlar kendi hâline bırakılmadığı, sürekli birbirine düşman edildiği için böyle bir rönesansın ışıklarına bile yaklaşılamıyor! En az yüz yıldan beri dünya Müslümanlarla uğraşıyor, Avrupa ve ABD’de  “İslâmoloji” başlıbaşına bir bilim dalı olarak siyasete sürekli malzeme üretmektedir. O sebeble  üstünden bin yıldan  fazla zaman geçmesine rağmen  reel siyasetin çığlıkları  kilise çanlarının  notalarını aksettiriyor!

Cumhuriyet yıllarında yeni Türkiye  kadrolarının bulunduğumuz medeniyet dairesine tereddütle yaklaşmaları bir yana  bir Tanzimat geleneği olarak oldukça uzaklaştılar. Türkî politikalar  ve koşar adım Avrupa hayranlığı  birçok teşebbüsü engelledi. Bu durumdan Atatürk’ü sorumlu tutmamız için onun “Nutuk” içinde yanılmıyorsam kırk sayfa  İslâm açıklamaları  konunun âliminden daha mufassaldır. Aynı hatayı yapan Pehlevi iktidarı  İran’dan kovulmuş ve yerine İslâmî bir devlet kurulmuştur. Elbette Türkiye bu kadar uzun kuyruklu işlere müsait değildir., çünkü gerçekten batı  ideolojisini benimsemiştir.

O zaman hatâ nerede? Elbette batı anlayışımızı   bulunduğumuz medeniyet çemberine entegre edemedik. O sebeble 2.Dünya Savaşı sonrası Türkiye’nin  batı serüveni  ABD. müstemlekesi olmakla sonuçlandı. Türkiye müstemleke olmaya   hiç de müsait değildi, buna mlliyetçilerden önce  sol ulusalcılar karşı çıktılar! Fakat devlet sistemi işgal altında bulunduğı için başarılı olamadıkları gibi oldukça ezildiler!  Marksist bilim adamlarının ezilmesi, işkence görmesi o yıllar Türkiye’sinin en büyük kaybıdır. Bazılarını “Sovyetçi” olamaya kesinlikle  devlet zorlamıştır!

Sağ ulusalcılar ve milliyetçiler üzerindeki “Komünizm” algısının da   dört tarafının  boş olduğunu artık  yetmişli yaşlarda öğrendik! Anadolu’nun yapısı ABD’nin  neden umrunda olsun, o sebeble devlete öyle bir gelenek getirdiler ki, devlet artık  kendi asli unsurunu görmez hâle geldi.Ve tamamen bir ABD projesi olan  1980 ihtilali bir anda   cezaevlerini, sağcılar yerine ülkücüler  ve Türk kökenli sol ulusalcılarla doldurdu! Esasen 12 Eylül öncesinin mağduriyetini de  bu iki  cephe ziyadesiyle yaşamıştı!

Ülkücülük,  medeniyet çemberimizin farkındaydı; fakat sol  düşmanlık içinde  projelenmişti, ki o da bir batı algısı idi! Eğer sol ulusalcılar din düşmanlığı yapmasaydı hiçbir şekilde  küsürat olarak kalmazlardı! Çünkü o zaman ülkücülükle arada  fark kalmıyordu. Ülkücüler maalesef “İslâmî görüşelerin hakkını veremediler ve buna kimseyi inandıramadılar. Dolayisla hareket dipsiz kuyuya döndü  ve çok alâkasız bir tarzda “Faşist” veya “Irkçılık”la suçlandılar! Ne yazık ki ülkücülük  doğru fikirlere dayalı meyveler veremedi! Neden, kimde kabahat var, hâlâ anlaşılmış değil! Halbuki karşımızda bir  Türk medeniyeti, kültürü ve sosyolojisi var! Medeniyet dairesi! Eksiklik ve uzaklaşılan  yasa budur! Ne yapalım çok okumalı ve yazmalıyız!  Çağdaş siyaset için  yine çağdaş görüşlerle donanmış  insanlar yetiştirmek!

Muhabbetle.

 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Köşe Yazarları


ATİLLA İLHAN
Salı, 31 Mayıs 2022
...
TÜRK BAYRAMI: NEVRUZ
Salı, 29 Mart 2022
...

An itibariyle ziyaretci sayısı:

44 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi