Necati Özkaya
- Yayınlanma: Pazartesi, 23 Mart 2015 20:10
- Kategori: Necati Özkaya
- Gösterim: 2500
21 Mart 2015
Necati ÖZKAYA
Cumartesi günü Türkiye ve Dünyanın gözü, dört ayrı şehirde yapılan toplantılarda ve oradan yükselecek seslere kilitlenmişti. Ankara’da MHP kurultayı, İstanbul'da Başbakan Davutoğlu'nun Nevruz Kutlaması, Denizli'de Cumhurbaşkanı Erdoğan'nın Nevruz Kutlaması ve Diyarbakır'da Öcalanlı, PKK lı sözde barış mesajlı Nevruz kutlamaları idi.
Yurdun dört bir yerinden Ankara'ya akın akın giden Milliyetçi Hareket mensubu Ülkücüler, bu vatanın birliğinin yegâne teminatı olduğunu bütün dünyaya bir kez daha gösterdiler.Devlet Bahçeli'nin konuşması da oldukça doyurucu ve güzel hazırlanmıştı.Vermiş olduğu mesajlar gayet net bir biçimde ilgili adreslere ulaştı. Gerçi tek aday ve blok listeye gidilen seçim de bariz bir değişiklik olmadı. Ülkücülerin değil Genel Merkezin iradesi tekrar onaylanmış oldu. İnşallah tercih doğru olur da, altın bir tepside sunulan fırsat, genel seçimlerde başarıya ulaşır.
İktidarın, her geçen gün yanlış iç ve dış politikalardaki başarısızlığına ilaveten, iki başlılığa dönüşen yönetim krizi, AKP seçmeninin bir kısmında derin bir pişmanlık içinde, özellikle milliyetçi kısmında partiden kopuşların olduğu, her türlü baskıya rağmen devam etmektedir. Seçimlere kadarda devam edeceği düşünülmektedir. Burada en önemli görev, genel merkezce seçilecek olan milletvekili adaylarının tespiti olacaktır. Bekleyip göreceğiz.
Muhalif Ülkücü aydınların farklı tepkilerinin doğal karşılanması halinde, küskünlüklerin azalacağı ve sandığa bu olağan üstü şartlarda gidilmesi bir vatan borcudur. Aksi halde tarafları tarih affetmeyecektir.
MHP, temel değerlerine uygun, şehrinin ve ülkenin meselelerine vakıf adaylarla seçime giderek, "Ne Mutlu Türküm" diyenlerin partisi olursa, bu seçimlere damgasını vurması asla sürpriz olmayacaktır.
Diğer tarafta iktidar çift başlı olarak mevcudiyetini ne kadar sürdürebilir, kendileri dâhil bu konuyu her kesim merak ediyor. Milliyetçi oyların partiden kaymasını önlemeye çalışan Erdoğan ve Davutoğlu söylemlerini sürekli değiştirerek, dün söylediklerini inkâr etmeye çalışmakta, bu durum kendi tabanlarından bile tepki almalarına sebep olmaktadır. Özellikle Erdoğan, konu mankeni olmadığını belirterek, hükümeti sürekli baskı altında tutmak istemektedir. Bu durum karşısında da ülke bir kaosun içinde kıvranıp, durmakta, bir birlerine cevap vererek, ülkenin devasa sorunları sürekli ötelenmektedir. Türk tipi bir "başkanlık" modeli olur mu olmaz mı? Kürt sorunu var mı, yok mu? Erdoğan'a gelişmeler söyleniyor mu gibi sorular, gündemi sürekli meşgul ediyor. Buda ekonomik bir krizin içinde olan esnafın, çiftçinin, memurun, işçinin, sanayicinin problemlerinin gittikçe artmasına sebep oluyor. Toplum suç ortamına sürüklenmektedir, aile içi şiddet, katliam, fuhuş, uyuşturucu kullanma oranı artmakta ve çözümsüz problemler yüzünden depresyon hapları ile uyuşturulmaktadır.
Cumhurbaşkanı, kanunsuzluğu rutin hale getirmiş, aday olan MİT müsteşarının adaylığını geri çektirmiş, İç işleri bakanı o Anayasa ile geldiği Anayasayı Meclis Kürsüsünden tanımadığını söyleyerek, makam işgalini sürdürmeye devam etmiştir.
Kanunsuzluğun kanun olduğu yerde, huzur bulmak mümkün olur mu?
Gelelim Diyarbakır’a, son yıllarda olduğu gibi, binlerce Kürt vatandaşının gövde gösterisine dönüştürdüğü Nevruz kutlaması, eli kanlı Öcalan' nın Kürtçe ve Türkçe okunan mesajı ile sözde halkların kardeşliği ve silahların bırakılıp, demokratik yolla siyasallaşma sürecine girilmesini belirtti. Beklenen mesaj verilmedi. Dağ fare doğurdu.
Değerli okuyucu, 21Mart kısaca böyle geçti. Mart ayı denilince, Çanakkale' nin 100. yılı yurt çapında kutlandı. Yeni bir devletin temellerinin atıldığı ve Türk Milleti savaşlarda bazen yenilir, ama asla esir edilemez. İşte o ruh dün olduğu gibi sonsuza kadar da devam edecektir. Ve " Çanakkale Geçilmez" diyerek, askerine ölmeyi emreden Gazi Mustafa Kemal' siz Çanakkale kutlamaları da yapılamaz.
Mart ayı, Merhum Akif’in Kahraman Ordumuza ithaf ettiği, İstiklâl Marşının da kabul edildiği bir aydır. Ve Yüce Tanrı bize yeni bir İstiklâl Marşı yazdırmasın.
Mart ayı, Ülkücü Hareketin Galip Ağabeyi, rahmetli Galip Erdem' in aramızdan ayrılıp, hakka yürüdüğü bir ay. Onu anmadan geçmek mümkün mü? Onun 12 Eylül 1980 sonrası yaptığı, o destansı mücadeleyi, sosyal dayanışmanın nasıl yapılması gerektiğini ve" mektubu" unutan var mı?
Mart ayı denince, henüz 24 yasında. , kutsal öğretmenlik mesleğinin ilk yıllarında, kızıl hainlerce kahpece Şehit edilen can kardeşim Yavuz Özkaya' nın da doğumunun 60.yılını unutmak mümkün mü?
Değerli okuyucu, bir Mart ayı da böyle bitiyor. Artık millet olarak genel seçimlere kilitlendik. Her türlü provokasyonlara açık, yeni iç ve dış olaylara gebe günler bizi bekliyor. Allah hayırlısını versin.
Gelecek günlerin milletimiz ve hareketimiz başta olmak üzere, bütün insanlığa hayırlar getirmesini diliyorum.
Ne Mutlu Türküm Diyene!...







