Necati Özkaya
- Yayınlanma: Salı, 24 Haziran 2014 20:22
- Kategori: Necati Özkaya
- Gösterim: 7526
SICAK YAZ
Necati Özkaya
Nasıl bir başlıkla yazıma başlayacağımı bilemiyorum? Sıcak gelişmeler yaşanan ve sıcak gelişmelere gebe olan bir yaz başlangıcı. Zaten iklim olarak çok sıcak bir konumda olan güzel ülkem, gerçekleşen olaylar, gelişecek tablolarla daha da sıcak bir yaz geçireceğinin şimdiden işaretlerini gösteriyor.
Diyarbakır- Lice’de, hem de bir askeri üstte candan aziz ŞANLI BAYRAĞIMIZIN bir piyon tarafından indirilmesiyle başlayan sıcak gelişmeler hız kesmeden devam ediyor. Bayrağımızın indirilmesi tartışmaları devam ederken, Musul başta olmak üzere Kuzey Irak’taki bütün Türkmen kentleri IŞID militanlarınca işgal edilirken, Musul’daki Türk Konsolosluğu da Başbakan Erdoğan’ın talimatları doğrultusunda IŞID militanlarına teslim edildi.
Bu yazın sıcak olacağı çok önceden biliniyordu. Çünkü halk ilk defa cumhurbaşkanını seçecekti. Aylarca önce belirlenen seçim takvimi işlemeye devam ediyordu. Nihayet muhalefetin “çatı” adayı da CHP ve MHP liderlerinin ortak basın toplantısıyla kamuoyuna açıklandı. Prof. Ekmeleddin İhsanoğlu….
Doğu ve Güneydoğu Anadolu yerel seçimlerden sonra, sandık demokrasisi sonucu seçilen belediye başkanları, art arda verdikleri demeçlerle bölgelerinde özerklik çalışmalarını başlattıklarını beyan etmeye ve İMRALI’ya verilen sözlerin gerçekleşmesini, aksi halde yurt çapında büyük eylemler yapacaklarını söylemeye başladılar. Bunun ilk işareti olarak da yol kesmeye, kimlik kontrol etmeye hatta küçük çocukları dâhil kaçırarak Kandil’e götürdükleri bütün yetkililerce görülmesine rağmen, hiçbir önlem alınmaması, hatta bu olayların bizzat başbakan tarafından şımarık çocuk hareketi olarak belirtilmesi ayrı bir acı. Tıpkı 1984 yılı Ağustos ayında ilk PKK eyleminde o günün başbakanı merhum Özal’ın tatilini bile kesmeden ,”bu olaylar birkaç çapulcunun işi” demesi gibi.
O gün bir çapulcu hareketi olarak nitelenen PKK eylemleri, bugün bölgelerde özerk yönetim şekline dönüşmüş hale gelmiştir. Artık yollar kontrol edilmekte, birçok hizmet KCK tarafından yapılmakta veya yönlendirilmekte. Hatta alacak- verecek davaları bile, KCK ‘nın görevlileri tarafından çözülmektedir. Sözde “kalekol” kurulmalarına karşı yapılan eylemler, bir başkaldırı şekline dönüştürülmüş, bir anda başta İstanbul olmak üzere, İzmir, Adana, Mersin gibi büyük şehirlerimizde protesto gösterileri yapılmakta, polisle çatışmaya gidilmektedir. Adına “sandık demokrasisi” dediğimiz demokratik eylemler ölümle, anaların gözyaşlarıyla ve masum insanların aldatılmasıyla devam ettirilmektedir.
Çözüm süreci zırvalarıyla, binyıllık kardeşlik çözülmekte, karşılıklı kin ve nefrete dönüştürülmektedir. İktidarıyla muhalefetiyle bu durum seyredilmekte, olaylar söylemlerle geçiştirilmektedir. Her geçen zaman ülkemizin zararına gelişmekte olup, umut edici bir söz, bir hareket görülmemektedir. Ülke insanı huzursuz, mutsuz ve devletine güvensiz bir şekle büründürülmektedir. Siyaset seviyesizliğin en alt sınırına indirilmiş, hakaret ve küfür ön plana çıkartılmıştır. Toplum bu kaos ortamında yalnızlaştırılmıştır.
Ekonomik anlamda da çöküntüye uğrayan toplum yolsuzluk, yoksulluk, işsizlik kıskacı altında ruh sağlığını kaybetmiş, boşanmalar, seri aile cinayetleri manşetlerin öncelikli haberleri olmuştur. Tek cümleyle “tuz kokmuştur”.
Başbakan Erdoğan, bütün bu olayları “paralel yapıya ve kumpasa” bağlamış, yürekler kan ağlarken, millet isyan ederken, yurt içi ve yurt dışı “başkanlık” seçim turlarına devam etmekte, ülkeyi güllük gülistanlık olarak görebilmektedir. Etrafındaki danışman ordusu her şeyi ters yüz etmeyi, olayları farklı bir pencereden göstermeyi başarabilmektedir. Gerçekten ben ve benim gibi düşünen milyonlar, bu anlayış karşısında dudaklarını ısırmakta, acaba biz mi yanılıyoruz? Diye kara kara düşünmekteyiz.
Yol kesme, kimlik sorma, bayrak indirme olayları sorgulandığı zaman, başbakanca muhalefet “kan emici, ırkçı, şerefsizlikle” itham edilmektedir. Kendisinden başka hiç kimse bayrağı fazla sevemez demektedir. Daha da ileri giderek, merhum “Bayrak” şairimiz Arif Nihat Asya’nın başta Bayrak şiiri olmak üzere, Dua şiirini toplantılarda okuyarak, reklamlarda göstererek, ne kadar bayrağa olan sevgisini dile getirmeye çalışıyor. Ve bu hareketleri ile de takdir topluyor. Hâlbuki rahmetli A.Nihat Asya hayatı boyunca, başbakanın mensubu olduğu zihniyete karşı olmuş, o zihniyetin iktidar olmaması için her türlü fikri çalışmalarda bulunmuştur.
1980 yılı öncesi, A.Nihat Asya’nın başta Bayrak olmak üzere, Fetih MARŞI, Ağlayın, Dua ve Bir Bayrak Rüzgâr Bekliyor gibi şiirleri bizim toplantılarımızın baş tacıydı. Önce “Fetih Marşı”nı kaybettik. Milli Görüşçülere kaptırdık. Şimdide Bayrak ve diğer şiirlerine geldi. Kanaatimce bu zihniyetin şiirlerini okuduğunu duydukça merhum A.Nihat ASYA’nın ruhu acı çekmektedir. Aslında bu durumun suçlularının başında bizler gelmekteyiz. 1980 İhtilalinin şokunu ve acısını henüz üzerimizden atamadık. Bölünmüşlüğümüzde bunu göstermiyor mu? Bir türlü genel bir hesaplaşma yapamadık.
Türk Milliyetçiliği fikir hareketini gelişen ve değişen dünya şartlarına uyduramadık.1990’lı yıllarda dağılan Sovyet İmparatorluğunun sebeplerini iyi anlayamadık. Bir anda kucağımızda bulduğumuz kardeş cumhuriyetlerine hiçbir alanda liderlik yapamadık. Özal dönemine rast gelen o dönemde Kültür Bakanı Namık Kemal ZEYBEK ve Çiller döneminin devlet bakanı rahmetli Ayvaz Gökdemir’in ciddi çalışmalarının devamı ne yazık ki diğer hükümetler döneminde devam etmedi. Bölge önce A.B.D ‘nin daha sonrada gücünü topladıktan sonra Rusya’nın nüfuzuna terk edildi.
Bir türlü durmanın gerileme sebebi olduğunu göremiyoruz. Şiirlerimizle, marşlarımızla kaybetmeye başladığımız alanlara bugünün iktidarı gelip, kondu. Özellikle 1991 yılı genel seçim ittifakımız, bu işin tuzu biberi oldu. Kaybettiğimiz mevzilerimize bir daha dönemedik. Birçok gönüldaşımız da her seçim sonrası aramızdan ayrıldı.
Bırakın Misak-ı Milli sınırlarımızı, Anadolu’nun birçok bölgesinde bile yokuz. Musul için gözyaşı dökerken, Van, Muş, D.Bakır için gözyaşı dökebiliyormuyuz?







