17 Kasım 2026
Necati Özkaya
- Yayınlanma: Salı, 31 Aralık 2013 17:22
- Kategori: Necati Özkaya
- Gösterim: 6291
NECATİ ÖZKAYA
NECATİ ÖZKAYA
Yıl 1978, aylardan Aralık; aralığın son haftası, Kahramanmaraş’da kan su gibi akıyor.Dün aynı sokaklarda yürüyen, selamlaşan insanlar; birbirlerini yoketmek için gözlerini kırpmadan kan akıtıyorlardı. Tarihe kara bir leke gibi düşen Maraş olayları, beni İstanbul’da yedek subaylık yaptığım Davutpaşa kışlasında yakaladı. Kan su gibi akarken; Alay komutanımız yılın son günü yapacakları “yılbaşı kutlamalarının” nasıl daha da güzel olabilmesi için organizatörlerle görüşüyordu. Radyodan haberleri dinlerken; bir Türk Milliyetçisi olarak yüreğim titrerken, bu duyarsızlığa dayanamayarak yemekhanedekilere; “Bırakın eğlenceyi, bakın kardeş kardeşi öldürüyor.” dediğimi ve yedek subay arkadaşlarımca oradan uzaklaştırıldığımı hatırlıyorum. İşte o günlerde; Adana’da henüz 16 yaşında, bıyıkları yeni terleyen, Fahriye teyzemin biricik oğlu Ahmet Serdar Tanrıtanır hain ellerden çıkan kurşunlarla şehadet şerbetini içiyor, gazetelerin arka sahifelerinde küçük bir haber olarak geçiyordu. Sayısız ölüm haberi gibi…