Mehmet Ali Kalkan
İBRAHİM AĞABEYLER
- Yayınlanma: Perşembe, 11 Mart 2021 15:36
- Kategori: M.Ali Kalkan
- Gösterim: 589
Benim iki tane şair İbrahim Ağabeyim var, birinin soyadı Sağır, diğerinin Berber.
İbrahim Sağır 1936 Balıkesir Paşaçiftlik doğumlu, şu anda Eskişehir'de yaşıyor. İbrahim Berber de 1950 Bulgaristan Şumlu doğumlu, üç aylıkken Türkiye'ye gelmiş, şu anda Ankara da yaşıyor.
İbrahim Sağır Ağabey'i bilirsiniz. Hani yolda yürürken sigara içeceği gelmiş, rüzgâr karşıdan gelinde dönüp kuytuda sigarasını yakmış, sonra dalgınlıktan geldiği istikamete yürümeye başlamış, ilk yola koyulduğu yere varınca aklı başına gelmiş de yeniden geri dönmüş ya, işte o kişi.
Ya da Haydarpaşa da trenden inmiş denize, martılara bakmış;
"Çektiğim ızdırabın zerresi düşse suya,
Ak kanatlı martılar hasret kalır uykuya."
diyen zat.
İbrahim Berber Ağabeyin şiirlerini en az kırk sene öncesinden bilirdim. Dergilerde, gazetelerde okurdum.
Geçen gün aradı İbrahim Berber Ağabey biraz sohbet ettik. Lisede öğretmenleri onlara Cahit Sıtkı Tarancı'dan şiirler okurmuş, Fahriye Abla'yı okurmuş.
O yıllarda liselerde şiir matineleri olurmuş, hiçbirini kaçırmazmış.
İbrahim Sağır Ağabey interneti bilir, kaydırmalı telefonu var. Üç telefondan ikisini yanlış arar ama olsun.
İbrahim Berber Ağabey'in ise interneti yok, kaydırmalı telefonu yok. Elle yazar, bir yerlerde biriktirir şiirlerini.
O gün telefon edince son yazdığı şiiri okudu. "Ağabey bunu gönder de yazayım" dedim ama beceremez. Sonra bir tanıdığı vasıtasıyla gönderdi.
Sevdiğine "Unuttun Beni" demiş İbrahim Berber Ağabey. Unutur tabi. Unutmak insanın fıtratında var. Karakteri de unutmaya müsaitse ya da yolda bulduklarını yola çıktıklarına tercih ediyorsa yapacak bir şey yok. Abdurrahim Karakoç Ağabey de demişti "Unutursun Mihribanım" diye ya.
İbrahim Berber Ağabey'in şiiri çok güzel, son zamanlarda okuduğum en güzel şiir, şöyle söylemiş;
Unuttun Beni
Gözünde sürmeydim, kirpiğinde yaş,
Saçında ıtırdım, unuttun beni.
Hülyalarla dolu bir sevdalı baş,
Gönlünde hatırdım, unuttun beni.
Senden senelerce kalarak ırak,
Kimi üzülerek kimi kızarak,
Sevdamı, aşkımı seni yazarak,
Kaç kalem bitirdim, unuttun beni.
Hasretle, elemle düşüp de nâre,
Yollarına baktım, kâlp pâre pâre,
Hiç bir ilâç bana olmadı çare,
Kaç umut yitirdim, unuttun beni.
Hayatın koynunda, kaldım da darda,
Gecenin bir vakti, kan uykularda,
Karanlık denizde, hırçın sularda,
Kaç gemi batırdım, unuttun beni.
Sonsuz bir melâlmiş, bu aşk iklimi,
Sana ayan ettim gizli, saklımı,
Ben de bilmiyorum ben bu aklımı
Nereye götürdüm... Unuttun beni.
Bütün bu olanlar kader mi, hâşâ,
Sensiz şu ömrümü harcadım boşa,
Kurbanlık koç gibi başımı taşa,
Kaç kere yatırdım, unuttun beni.
İbrahim Berber Ağabey'in Ötüken Neşriyat'tan çıkan bir şiir kitabı var, “Söyleyin Leylâ'ya Beni Unutsun” adında, okunmalı.
Kitabın üzerinde bir silgi fotoğrafı var, silgi yeni, hiç kullanılmamış gibi. İbrahim Berber Ağabey hayatında çok fazla silgi kullanmamış. İbrahim Sağır Ağabey de kullanmaz ama o belli belirsiz yazar ya da kar da gider izini belli etmez.
İbrahim Berber Ağabeylere lisedeki Edebiyat Öğretmeni Aslan Bağrışen “Kar” şiirini de okurmuş.
Eskişehir'e kar yağacakmış bugün, acaba az sonra dağlara mı gitsek. Belki Feyzi Halıcı Hocamın şiirini okuruz, “Ellerime Kar Yağıyor”;
"Yalınca bir dağ-başında,
Ellerime kar yağıyor…
Yazın yaz, kışın kış Tanrım,
Bu ne mayalanış, Tanrım;
En güzele, en korkunca,
Teselliler sonu, bunca,
Gök-yüzünde unuttuğum
Ellerime kar yağıyor…"
İbrahim Ağabeylerin ellerinden öperek...








