Yazarımız Mehmet Hayati ÖZKAYA'nın Çukurova Oğuz Boyları Derneğin'de yaptığı sohbet toplantısından:  

VEFATININ 42. YILDÖNÜMÜNDE

Mehmet Arif’ten Arif Nihat’ ASYA’YA...

 

“Som altın direğe çekti bayrağı

İnmemek üzere, bir beş ocakta

Aynı gün, omuzda, elde, kucakta 

Uçtu bayrağımın bayrak şairi”

Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu

 

Bugün burada, bu salonda, Arif Nihat Asya’yı sizlerle yâd ederken sohbetimize Fatma Zehra isimli evli bir kadınının hayat hikâyesini anlatarak başlamak istiyorum:

Fatma Zehra Hanım Ziver Bey isimli bir çiftçi ile evlenir. Bir süre sonra kocası askere alınır. Kocası askerdeyken bir bebeği olur. Bebek henüz 7 günlükken veba hastalığına yakalanan eşinin vefat haberi gelir. Kadın ister istemez kaderine razı olur ve kayınpederinin evinde kalmaya başlar.

Çocuğu 4 yaşındayken,  Osmanlı ordusunda görevli Akkalı   bir subay, Fatma Zehra Hanım’a talip olur. Kayınpeder kadının evliliğine itiraz etmez, lakin torununu da anneye vermez. Yeni evliler bir süre İstanbul’da yaşarlar. Bu sırada bir de çocukları olur; fakat bir süre sonra kocası Akka’ya dönmek isteyince, Fatma Zehra Hanım büyük çocuğunu da beraberinde götürmek ister. Ancak kayınpederi bu ulvi ve yüce isteği kabul etmez.  Bütün yalvarıp yakarmalarına rağmen kayınpederinden çocuğunu alamayan zavallı Fatma Zehra Hanım, bu dert ve kederle İstanbul’dan Akka’ya doğru vapurla yola çıkar. Ne var ki çektiği bu iç parçalayıcı acı, yolculuk sırasında kadıncağıza bir başka hüsran yaşatır. Süt zehirlenmesi sebebiyle ikinci yavrusunu da yitirir.  Bir yavrusunu İstanbul’da diğerini de Mersin’de toprağa bırakmak zorunda kalır. Ve Akka’ya doğru kederli yolculuğuna devam eder.

Evet,  işte böylesine hazin bir hikâyedir Fatma Zehra Hanım’ın hikâyesi. Gelin biz bu annenin dramatik hikâyesine şimdilik bir ara verelim de dedesinin yanında bırakmak zorunda kaldığı hem yetim hem öksüz çocuğun hikâyesine dönelim.

7 Şubat 1904’te dünyaya merhaba diyen bu çocuk, bir zaman sonra nerelisin diye soranlara:

“Nerelisin diye soruyorla

                İnceğiz köyünde doğmuşum…
                İnceğiz’i Çatalca’ya,
                Çatalca’yı İstanbul’a bağlamışlar…
                İstanbullu olmuşum.”
 

diyerek kendini böyle anlatır. Evet, 1904’te Çatalca’nın İnceğiz köyünde doğan bu çocuk 71 yıllık ömrünün sonunda edebiyatımızın bir abidesi olarak 5 Ocak 1975’te Ankara Numune Hastahanesinde, bu âlemden göçüp gider.

Geride eşsiz şiirlerini, şiir tadında nesirlerini ve o muhteşem hatıralarını bizlere bırakarak.

Bugün burada yeniden hatırlayacağımız ve her zaman hatırlata cağımız adını kesinlikle unutmayacağımız ve unutturmayacağımız bu şair, bu yazar, bu öğretmen hatta milletvekili Arif Nihat Asya’dır.

 Asıl adı Mehmet Arif olan,  Arif Nihat 1972 yılında Töre Dergisi’nin 17.sayısında Mustafa Karapınar’ın sorusuna verdiği cevapla Mehmet Arif’ten Arif Nihat Asya’ya nasıl ulaştığını anlatır:

Ben Asya soyadımın imza olarak bulun¬duğu kitapları kabul ediyorum. Öbürle¬rini başkasının sayıyorum, reddediyorum. Bu arada epey imza değiştirdim: Bir ara¬lık Çatalca’lı Arif dedim, Kesriyeli Sıt¬kı , Florinalı Nâzım  gibi… İnceğizli  Arif dediğim de olmuştur. Sonra Mehmed Arif dedim. Mehmet Akif varken Mehmed Arif’e kim bakardı? Bir aralık baktım ki piyasada Halil Nihat’lar, Ali Nihat’lar, Mustafa Nihat’lar var, ben de Arif Nihat oldum. Birinci askerliğimde Asya’yı soya¬dı aldım ve Arif Nihat Asya’lığa terfî et¬tim.

Evet, gelin birlikte Bayrak şairimiz Arif Nihat Asya’yı biraz daha yakından tanıyalım: 

Eğitim- öğretim hayatına 4 yaşındayken İnceğiz köy mektebinde elifba öğrenerek başlar. Fakat kısa bir süre sonra, babaannesi vefat edince yıllarca sürecek olan göçebe hayatı başlar:

Halası Gülfem Hanım ve eniştesi Mehmet Fevzi Efendi ile birlikte İstanbul’a göçer. Kocamustafapaşa ve Haseki mahalle mekteplerinde ilköğrenimini tamamlar. Ortaokula Aksaray Yusufpaşa’daki Gülşen-i Maarif Rüşdiyesinde başlar. Bir süre sonra bu okulun müdürü Ali Bey’in yardımıyla Bolu Sultanisine parasız yatılı öğrenci olarak kaydolunur. Ancak bir zaman sonra Arif Nihat’ı bir başka şehir misafir edecektir. Bolu Sultanisi’nin ikinci kısmının kaldırılması üzerine Kastamonu Sultanisi’ne gönderilir. Liseyi burada tamamlayan Arif Nihat Asya’nın ilk şiiri de burada, Hocası Enver Kemal Bey’in neşrettiği bir dergide çıkar.

Milli Mücadele yıllarını Kastamonu’da geçiren Arif Nihat yüksek öğrenim için İstanbul’a gelir ve Yüksek Öğretmen Okulunun Edebiyat Bölümüne kaydolur. Bir yandan öğrencilik hayatına devam eden şairimiz, bir yandan da Anadolu Ajansında çalışır. Bu arada henüz okuldayken ilk evliliğini yapar, bu evlilikten iki çocuk sahibi olur. 1928 yılında Edebiyat Öğretmeni olarak mezun olur. İlk tayin yeri Adana’dır.

Adana şairimizin hayatında önemli bir yerdir. 14 yıl Adana’da görev yapan şairimiz Erkek Lisesinde, Kız ve Erkek, Öğretmen okullarında edebiyat okutur,  müdür yardımcılığı yapar. Yine bu şehirde ikinci defa evlenir ve yine bu şehirde, hepimizin bildiği o muhteşem bayrak şiirini yazarak edebiyatımızın Bayrak Şairi sıfatını alır.

Sene 1940’tır. Gökte yıldızlar çil çil… Adana Türkocağı Mahallesi. Ahşap bir evde, petrol lambasının ölgün ışıklarının altında, ay yıldızlı bayrağın sıcaklığına sığınan Arif Nihat, ak kâğıdın üzerine şu mısraları düşürüyordu.

                “Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü…
                 Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü.
                 Işık ışık, dalga dalga bayrağım,
                 Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.”

…ve devam ediyor. O gecenin şafağı 5 Ocak’ı aydınlatıyordu.

         5 Ocak’ta Adana ”namahrem elleri “ toprağından söküp attığı günün şenliklerini yaşıyordu. Büyük kalabalıkların önünden geçerek kürsüye gelen Adana Erkek Lisesinin öğrencilerinden Aydın Gün kâh öfkeli ve sert, kâh sıcak ve şefkat dolu bir sesle Adanalılara, edebiyatımızda bayraklaşan şiiri okuyordu:

                  Tarihim, şerefim, her şeyim
                  Yeryüzünde yer beğen;
                  Nereye dikilmek istersen
                  Söyle, seni oraya dikerim.”

Öğretmenlik hayatının en uzun dönemini geçirdiği bu şehirle, Adana’yla, şairimiz adeta yek-vücut olmuştur. Bir şiirinde

“Kimmiş beni Adana’dan atacak
Benim adım Adana’da armadır  
Nasıl bırakırım Adana’yı ben
Ki Adana benden bana kalmadır.”

demişse de askerlik görevini tamamladıktan sonra, 1942’de Malatya Lisesi Müdürlüğüne tayin edilir. Malatya’da üç yıla yakın çalıştıktan sonra Adana’ya tayinini ister ve 1945’te Adana Erkek Lisesine atanır. 1945’te Kanatlar ve Gagalar isimli kitabı Adana’da basılır. Aynı yıl Bir Bayrak Rüzgar Bekliyor adlı şiir kitabındaki kahramanlık şiirleriyle özelikle Bayrak şiiriyle asıl şöhretini kazanır.

Evet, yetim ve öksüz büyüyen Arif Nihat artık şan ve şöhret sahibi olmaya başlamıştır. Lakin onun için gerçek mutluluk kendi ifadesiyle,

 “Ne şiirden, ne de şöhrettendir:
 Mutluluk Arif’e Servet’tendir!”

Servet’ten… Servet Akdoğan Kimya Öğretmenidir ve Arif Nihat’ın Adana’da evlendiği ikinci eşidir, kızı Fırat’ın annesidir. Annesi deyince, hemen burada bir parantez açıp Arif Nihat’ın annesine dönelim:

Kadıncağız dört yaşındayken bıraktığı oğlunu, Arif’ini Akka’ya gittikten sonra da unutmamış. Türkiye’den Akkaya’ya gidenlere hep oğlunu sormuş. Günün birinde Arif’in Adana’da öğretmen olduğunu öğrenmiş. Dışişleri bakanlığına başvurmuş, oğlunun bulunmasını istemiş. Derken, anne ile irtibat kurulur ve Arif Nihat yanına eşini ve kızını alarak 1947’de Adana’dan Akka’ya gider.  Bundan sonrasını Servet Asya şöyle anlatıyor:

“Biz çok büyük bir merakla anneyi bekliyorduk. Biraz sonra çiçekler kadar temiz ve nur yüzlü bir kadın sürünerek çıkageldi.

Arif’in annesini böyle bulacağımızı, hiç mi hiç düşünmemiştik. Zavallı kadın Akka’da felç olmuştu. Arif adeta dondu kaldı. Anne sessiz sedasız, ama uzun uzun ağladı. Ne Arif anasına sitemde bulundu ne de ana Arif’e kendisini mazur göstermeye çalıştı. Her şey ortadaydı…”

Akka’da bir hafta kalırlar. Adana’ya döndükten bir yıl sonra Yahudiler Akka’yı işgal edince, annesi ve üvey babası Adana’ya gelir. Fakat bu sırada Arif Nihat, Edirne’ye sürülür. Misafirlerini de alarak Edirne’ye giderler. Ancak o yıl Edirne’de kış çok şiddetli geçer. Misafirleri bu soğuk havaya dayanamayarak Beyrut’a dönmek zorunda kalır. Aradan geçen birkaç yıl sonra annesinin ölüm haberi gelir.

Evet, biz yeniden 4.10.1948’de Edirne Lisesi Edebiyat Öğretmenliğine gönderilen Arif Nihat Asya’ya dönelim: 

Arif Nihat’ın sürgün edilmesi Adanalıları çok üzmüş; gerek öğrencileri ve dostları, gerekse Adana halkı, bu sürgüne tepkilerini göstererek onu, beş bin kişilik bir kalabalıkla uğurlarken Kalem dergisi de Aralık- Ocak 1948/49 ait 4.-5. sayısını “Arif Nihat Özel Sayısı” olarak çıkarmıştır. Bu sayılarda yer alan yazılardan birkaçı şöyledir:

“Yirmi sene evvel, Trakyalı bir genç muallim olarak buraya gelen Arif Nihat, dün Trakya’ya koca bir Asya olarak gitti.”  (Şevket Kutkan)

“Ağzıyla yiyen, gözüyle bakan, başını sallayan, belini büken sofra başına.

  Ağzıyla konuşan, gözüyle gören başıyla düşünen, dimdik Arif Nihat Asya sınır taşına…” (Hamid Salih Asyalı)

“Sen ki vefalı, kadir bilen, Çukurova çocuklarının ruhunda bir bayarak gibi dalgalanan bir şair, eşsiz bir sanatçısın. Bunu dostuna, düşmanına, Adana istasyonunda yapılan emsalsiz uğurlama ile ispat ettin.” (Ziya İlhan Zaimoğlu)

Arif Nihat Edirne’deyken Adana’ya tam da kendine uygun bir “Mektup” gönderir ve duygularını şöyle dile getirir:

Ova şerrimizden halas olunca
Kozalar, pamuklar,  ipeklendi mi
 
Tabanlarımızdan “el’ aman!” diyen
Asfaltın karası çiçeklendi mi
 
Arıları vızır vızır işleyen
Fesat  kovanları peteklendi mi
 
Çala çırpa yahut yalaya yuta
Birkaç karın daha göbeklendi mi
 
Peşimize düşen çifte yılanlar
Dönüp koltuğuna çöreklendi mi
 
“Melekgirmez” derler bir bucak vardı
Biz yolcu olunca meleklendi mi

 

Aradan geçen iki yıl sonra Arif Nihat Asya 1950’ de yine Adanalı olmuştur. Bu sefer Seyhan(Adana)Milletvekili olarak meclistedir. Ancak politika ona göre yapılacak bir iş değildir. 1954’te tekrar öğretmenliğe döner.  Eskişehir ve Ankara’da görev yapar. 1959’da bu sefer Kıbrıs’a gönderilir. İki yıl Lefkoşe Erkek Lisesi Edebiyat öğretmenliği yapan Arif Nihat Asya, Türkiye’ye dönüşünde “Kıbrıs Rûbaileri” ismini verdiği şiir kitabını da beraberinde getirir. Kıbrıs, Arif Nihat Asya’nın “Rûbaileri”nden başka şiirlerinde de sık sık bahsedeceği hüzün, hasret ve destan dolu kaynaklardan biri olmuştur.

                1961’de Ankara Gazi Lisesi Edebiyat öğretmenliğinden emekliye ayrılır.

 Evet, çok özet bir şekilde sunmaya çalıştığımız Arif Nihat’ın hayatını böyle beş on paragrafla anlatmak mümkün değildir. Çünkü yaşadıkları, yazdıkları, anlattıkları ve hakkında anlatılanlar Arif Nihat’ı böyle dar zamanlarda anlatmaya yetmeyecektir.  Oldukça ince ve keskin zekalı, çok yönlü, iyi yetişmiş; aynı zamanda mütevazı, kalender, eli açık, hem de nasıl? Maaş aldığı zaman, daha zarfını bile açmadan götürüp arkadaşlarının masasının üstüne attığını bilirim; “Herkes, içinden ihtiyacı kadar alsın; kalanı bana yeter!” diyerek öğretmenler odasından çıkıp gittiğini anlatır eşi. Yüreği sevgiyle doludur Arif Nihat’ın; neşeli, şakacı hazır cevap, dobra, cesur bir insandır. Arif Nihat için bence yüzlerce panel, konferans düzenlenmeli; ciltler dolusu kitaplar yazılmalıdır; çünkü o bu memlekette ender bulunan kıymetli bir hazinedir. Bu hazinenin değerini keşfetmek ve bu zenginliği gelecek nesillere iyi anlatmak iyi aktarmak, gençliğimizi bu hazineden mahrum bırakmamak hepimizin boynunun borcudur. Çünkü Arif Nihat’ta vatan din, dil, bayrak sevdası o kadar büyük ve o kadar yücedir ki bu duygular onun yazılarında, şiirlerinde bir kuş gibi kanatlanıp bütün Türk coğrafyasını bir uçtan bir uca dolaşır. 

Eserlerinden bazıları şunlardır: Heykeltıraş (1924) Ayetler (1936) Bir Bayrak Rüzgar Bekliyor (1946) Kubbe-i Hadrâ (Mevlana üzerine, 1956) Kökler ve Dallar (1964) Dualar ve Aminler (1967) Rubaiyyat-ı Ârif (rubailer, 1956) Kanatlar ve Gagalar (özdeyişler, 1946) Enikli Kapı (makaleleri, 1964)…

30’ dan fazla kitaba imzasını atan şairimiz, hemen hemen her konuda şiirler yazmış, nesirler kaleme almıştır…

Arif Nihat Asya, şiirlerini ve nesirlerini özentisiz, rahat, yapmacıktan uzak bir konuşma diliyle ortaya koymuştur. Kendisi;

“ Dilciliğin emrinde bir sanat değil, sanatın emrinde bir dilcilik kabul ederim. Dil işlerini sanat zevki olmayanların ellerine bırakmak istemem” diyerek, beğendiği sanat dili hakkındaki düşüncelerini, bu şekilde belirtirken, ölçü (vezin) konusunda da hiçbir şartlanmayı kabul etmediğini çok açık bir şekilde ifade etmiştir:

                “Birdir derim: nesir hece, serbest vezin, aruz.
                Sen öyle söyle duygunu, ben böyle söylerim.”

Arif Nihat Asya’nın şiirlerinde milli duygu, kahramanlık, tabiat, memleket, aşk, din, tarih, aile, halk, masal, töre, metafizik, insanlık vs. temaları önemli yer tutar. İlk kitabından son şiirlerine, rubai ve nüktelerine kadar bu temalar Arif Nihat’ın kaleminde inci mercan taneleri gibi bir bir işlenerek, gerçek yerini bulur. Mesela:

               “Ağlasın taşlara kapanıp tarih:
                Selimler gelir de Yavuzlar gelmez…
                Kaanlar, hakanlar, başbuğlar doğar
                Cengizler, Gaziler, Oğuzlar gelmez…

Veya bir başka şiirinde

         Gök mavi, başak sarışın...
         Tadı ne güzel barışın!
         Fakat senin on savaşa
         Değer, ey yurt, bir karışın!

derken alışılagelmiş sloganların peşinden iz süren sözde kalemşörlerden değildir. Ele aldığı her konunun hakkını veren gerçek bir şiir mimarıdır.

Mesela, kahramanlık, Arif Nihat’ın şiirlerinde daha bir kahramanlaşmış, yiğitleşmiştir. Bu yiğitlik, bu kahramanlık milletçedir; soyumuzun, dinimizin, halkımızın ve tarihimizin mührünü taşımaktadır.

               “Tarihin muazzam takı altından
                 Ağır ve şahane geçti Selimler,
                 Bellerde palalar altun kabzalı
                 İri kavuklarda iri dilimler.”

Her şiirinde, her sözünde karakterinin bir parçasını yakalayabileceğimiz Arif Nihat, yıllar yılı karanlıkların yok olup, berrak aydınlıkların gönlümüzü aydınlatacağı, imanın imansızlığa galip geleceği bir dünya istemiştir. O’nun duası, yakarması, özlü manevî mayasından gelmektedir.

              “Biz kısık sesleriz… minareleri,
                Sen ezansız bırakma, Allah’ım;
                Bize güç ver… cihad meydanını
                Pehlivansız bırakmam, Allah’ım;
                Bizi sen sevgisiz, susuz, havasız
                Ve vatansız bırakma, Allah’ım;
                Müslümanlıkla yoğrulan bu yurdu
                Müslümansız bırakma, Allah’ım.”

Arif Nihat Asya, vatan coğrafyasını da adım adım gezercesine şiirlerinde ele almıştır. Çukurova, Edirne, İstanbul, Kerkük, Kıbrıs… Anadolu’nun dağları, nehirleri, ovaları, kısacası taşıyla toprağıyla bütün bir memleket coğrafyası, onun şiirlerinde gururlanmış, süslenmiş, yücelmiştir… Kubbeler, minareler bir zafer takı gibi ihtişama bürünmüş, Süleymaniyeler, Selimiyeler secdeye gelmenin huzurunu duymuştur. Lâkin Arif Nihat bazen bu şiirlerinde küskün, kırgın duyguları da dile getirmenin burukluğunu yaşamış, hatta yaşatmıştır.

       “Selimlerden kalma muhteşem miras
         Sinanlardan kalma şanlı hediye;
         Kuvvetin tuğrası, sanatın mührü,
         Kubbeler kubbesi bir Selimiye…
         Ne bilsin Selimler, ne bilsin Sinan
         Ki avlun bu kadar küçülecekti…
         Ey ilahi kubbe, sana avlu, bir KITA gerekti!”   

Kökünü kaybeden, yaşlı bir çınar gibi çürüyüp gitmek Arif Nihat için her zaman altından kalkamayacağı büyük bir yük olmuştur. Geçmişi unutmak ve bir çizgide onu yok saymak Arif Nihat’a göre bir iş değildi. Onu coşturan cedlerine olan sevgisidir. Tarihine ve toprağına olan bağlılığıdır.

Kopardılar ayı gökten,
Bir ipek dala astılar...
Yurt dediler, gölgesine
Ayaklarını bastılar.
 
 
Onlardan kaldı bu toprak…
Biz gezip tozmayalım mı?
 Yabanlar kıskanır diye
 Destan da yazmayalım mı?
 
Benim dedemle yan yana
Yazılı kalacak adım…
Yıldızların söneceği
Güne yıldızlar sakladım

Arif Nihat’ın, muhteşem şiirleriyle süslediğimiz konuşmamızı, biraz da düz yazı örnekleriyle taçlandırmalıyız. İşte size Arif Nihat imzalı bir düz yazı örneği:

TAKVİMLERİN BU YAPRAĞI SİYAH KALACAKTIR
 
«Yaşasın» diye çok bağırmıştık ve henüz yaşayacak çağdaydı, yaşamadı. Sıhhati, hayatı için ettiğimiz dualar geri geldi
Şair: “Ömrüne katmak için Tanrı ömrümden alsın.” diyordu.
Şair, sesini duyuramadı.
Onun, bu yurdu kurtarmakla gösterdiği harikayı fen, onu kurtarmakta gösteremedi. Ve büyüklük onda kaldı.
Karların, kışların, çöllerin, kurşunların, mermi rüzgârlarının yıkamadığı bir gövdeydi ve daha altmışında yoktu.
Eli, meçhul asker abidesindeki ele benzerdi. Parmağının gösterdiği yere bir millet koşardı.
Gözlerini bir kere dolaştırmakla bir ufuk çizerdi. Sesi kumanda etmek için yaratılmış seslerdendi. İçerde, dışarda dediği olurdu.
Bu yurda baş oluşuyla 30 Ağustos Bayramını kazandığımız, 23 Nisan’ı, 29 Ekim’i yaptığımız adam, bize bir matem günü de armağan bıraktı gitti; takvimlerimizin bu yaprağı siyah kalacaktır.
Bu yurda, bu ulusa gösterdiği ihtimamın, dikkatin onda birini, yirmi de birini kendi şahsı için, kendi şahsına ve sıhhatine gösterseydi daha, çok yaşardı. Şahsını en sonraya bıraktı ve kendine sıra gelmedi.
Bana sorarsanız taşına destanının ilk mısraları kazılmalı… Altına «Gerisi milletinin hafızasında» diye yazılmalı. Başka söz istemez.
Türk bayrağı O'nun aziz ölüsünü gölgeleyecek ve şu yurdun yükseklerinde yapılacak türbesini bir Bozkurt bekleyecektir.
Başka süs istemez.
Vasiyetnamesi gençliğin ezberlediği meşhur hitabe, mirası
istiklâl olan bir vatan babasıydı.
Ey onun çocukları, gidiniz; mezarının başında yurdunun istiklâl marşını okuyunuz. Başka ses istemez.” (Görüşler dergisi, Aralık-Ocak 1938)

 

Takvimlerin siyah kalacağı günü, 10 Kasım’ı, böyle anlatan Arif Nihat “Yarın” için şunları söylüyordu:

YARIN
 
Yarın, bir yolun dönemecindedir.
Yarın, bir çift güzel gözün yerlere bakarak sessizce “peki” demesindedir.
Yarın, belki bir tel örgünün dikenlerinde belki bir namlunun “tak” dediği yerde bizi beklemektedir.
Yarın bir kuşun gagasının ucundadır.
Yarın, karların beyazında, başakların sarısında, menekşelerin türkülerindedir.
Yarın perdelerin açılmasıyla değil, yırtılmasıyla başlar; yarın perdelerin yırtılış sesindedir.
Geçmiş gelecek bir terazinin kefelerinde tahterevalli oynar; yarın ya yerde, ya göktedir…
 
Bazen de küçücük bir iki sözle duygularını, düşüncelerini adeta anıtlaştırır Arif Nihat. Mesela,
“Ne hikmettir şoför içer, araba sarhoş olur.”
“Ölülerin çenesini bağlarlar: burada gördüklerini orda söylemesinler diye”
“Senin gibi üç sıfır daha bulsam arabama tekerlek yapardım.”
“Bir yanağından öptüm… Söyle ey dünya; öbür yanağından öpmek için kaç günlük yol yürümeliyim.”

 

Nesirlerinden örneklere bir de “Sevgi Mektupları” nın sayfalarını açarak bakmalıyız,  bu kitapta eşi Servet Hanım’a yazdığı 97 mektup var, her biri bir diğerinden güzel… Lakin ben şimdi sizleri şairimizin eşine şiir diliyle yazdığı bir mektupla baş başa bırakmak istiyorum:

 

Servet’ime;                                                      26 Ağustos 1940/ Adana

İNANMAK
 
Bardaktan seni içmek
Seni teneffüs etmek havada.
Dolaşmak, dolaşmak, sana dönmek;
Seni bulmak yuvada.
 
Yolumuzda aylar, yıllar
Basamak basamak.
Basamakların çıkamadığı yere
Kanatlarınla çıkmak…
 
Boşaltmak takvimden günleri,
Günlerin üstünden yollara bakmak
Rüzgârla esmek, sularla akmak
 
Baharı yollamak yollara
Alıkoymak bir Nisan tadını…
Dışarıda herkes gibi seslenmek sana
Ve koynunda söylemek adını…
 
İnanmak, inanmak,  inanmak…
Ninnilerinle uyuyup türkülerinle uyanmak.

 

Evet, bir 5 Ocak günü, edebiyatımıza “BAYRAK şiirini” hediye ederek bayraklaşan şair, yine bir 5 Ocak günü ardından Fatihaların hece hece, mısra mısra dökülüp gittiği 5 Ocak 1975’te Hak’kın rahmetine kavuştu. Şimdi bize düşen görev, Arif Nihat’ın mısralarıyla bir ipek dala astığı Ay yıldızlı bayrağımızı bir şiir abidesi gibi gelecek nesillere aktarmak ve onu yücelerin en yücesinde dalgalandırmaktır…

Sohbetimizi Arif Nihat Asya’nın bir “Dua” sıyla ve ardında da Şair dostumuz M. Ali Kalkan’nın A. Nihat Asya abisiyle yapmış olduğu bir şiir sohbetiyle bitirmek istiyorum.

Evet, Arif Nihat diyor ki:

Elsizlere el, dilsizlere dil ver yeniden!
Lütfet bize, bir şanlı nesil ver yeniden
Dünyayı alıp avucuna bir gün Tanrım,
Avcunda bu dünyaya şekil ver yeniden!

 

                                                                            

ARİF NİHAT ASYA AĞABEY'E

Ağabey, buradan sual edersen,
Türkçe gagalandı, isimlere bak.
'Terazi kendini tarttı mı? ' dersen,
Boş kefe yukarda kısımlara bak.
 
Unuttuk ekmeğin, unun hasını,
Melaminden yaptık çorba tasını,
Şükür deldik ozon tabakasını(!) ,
Gökyüzünde gezen cisimlere bak.
 
Çalışanlar inek, düşünen hindi,
Yıldız 'star' oldu sahneye indi,
Kasetler, TV'ler çok moda şimdi,
Gel bir de verilen rüsumlara bak.
 
Kimse sormuyor ki 'Evvel ne idim? '
Kışın Uludağ var, yazın da Didim,
Sadabad ararız hepimiz Nedim,
Yanımızda gezen hısımlara bak.
 
Enteller 'her dilden anlarız' der de,
Ebcet düşüreni ararlar yerde,
Yazı yok, kupon var gazetelerde,
Bir de bastıkları resimlere bak.
 
'Beş Ocak ne? ' diye sorsan adama,
Bakar yanındaki süslü madama,
Daha çok şeyleri söylerdim amma,
Etraftaki Molla Kasım'lara bak.
 
Arif'sin, bilirsin Hak zulmü yener,
Ay gelir, gün geçer bu devran döner,
Elbette sahnede son perde iner,
Asya'dan dal vermiş Asım'lara bak.       

Mehmet Ali KALKAN

                                             

 

Kaynakça:

Çağdaş Türk Yazarları, A. Nihat Asya, M. Eğitim Basımevi 1971
Töre Dergisi,1972,S.17
Türk Edebiyatı Dergisi, A. Nihat Asya Özel sayısı,2004
Yavuz Bülent BAKİLER, Arif Nihat Asya İhtişamı, Size DergisiYayınları,İst.2007
Saadettin YILDIZ, Arif Nihat Asya’dan Seçmeler, Ötüken Yayınları, İst. 2009

 

 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Köşe Yazarları


ATİLLA İLHAN
Salı, 31 Mayıs 2022
...
TÜRK BAYRAMI: NEVRUZ
Salı, 29 Mart 2022
...

An itibariyle ziyaretci sayısı:

117 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi