- Yayınlanma: Cuma, 28 Haziran 2019 14:31
- Kategori: Mehmet Hayati Özkaya yazar
- Gösterim: 1559

![]() |
| M.Hayati ÖZKAYA |
Sadece bu fotoğrafa bakıp dünyanın en kısa hikâyesini yazar ve adını “İşte Hayat” koyabilirsiniz.
İşte hayat. Dünü zaman çizgisinin geçmişi, yarını gelecek yapan ve bizi şimdiki zamanda nefes alıp vermeye davet eden hayat.
İşte hayat. Bir anne, bir baba ve üç çocuk… Onlar için dün, geçmiş olup çoktan geride kalmış, gelecek şaşkın bir çehrede bin bir sualle dolu, ya şimdiki zaman? İşte o da şu görünen aile fotoğrafında donup kalmış. Donup kalan zamanlar gibi…
Neyse, şimdi biz bu fotoğraftan bir durum hikâyesi çıkarmak için klavyemizin başına geçelim.
En önde duran bu minik adamdan başlayalım. Adını bilmiyoruz, çocuk diyoruz, sadece çocuk. Bu çocuk belki de bir zaman sonra müthiş bir işe imza atacak ve insanlığın yere göğe koyamadığı bir kişi olacak, belki de zaman denen rüzgârın önünde kuru bir yaprak misali savrulup gidecek…
Bir adım geride, omzunda babasının elini taşıyan ve sanki onun yanında olmakla güven içinde yaşadığını bakışlarıyla anlatan bir başka çocuk. Hani Karacaoğlan’ın tozar “Elif Elif” diye anlattığı bir kar tanesi var ya, işte onun kadar ince, saf ve sevimli bir kız çocuğu.
Ve en geride, kucağında bebeğiyle, kapısının eşiğinden hayata ve kendi dünyasına hafif bir tebessümle bakarken mutluluğunun kırık dökük şarkısını fısıldayan bir anne…
Ve sırtında ekmek teknesini, bakırdan bir güğümü taşıyan bir baba. Fesiyle, yeleğiyle, şalvarıyla âdeta zaman tünelinden geçerek günümüze ulaşan bir seyyar satıcı, adı: Ahmet Muhammed Ali. Bayırbucak Türkmenlerinden, Suriye’deki vahşetten kaçıp Türkiye’ye sığınmış. Şimdilerde Manisa’da yaşıyor. Sırtındaki güğümü hafifçe eğerek kendisine mahsus bir hareketle bardakları doldurup müşteriye takdim ederken belki de soğuk hurma şerbetiyle birlikte yaşadığı hayatın yükünü yudum yudum boşaltıyor…
İşte bir anne, bir baba, üç çocuk ve işte üç beş bardak, bir güğümle evinden yurdundan uzakta olanların yokluktan, ıstıraptan hatta yersiz yurtsuz kalmaktan kurtuluşunun adı.
Evet, rengiyle, kokusuyla, tadıyla dertlere derman olarak bilinen ve bize has bir içecek olarak bir zamanlar evlerimizde her daim sıcak, soğuk bulunan şerbet, öyle ki önemli günlerde ve gecelerde; doğumda, düğünde, ölümde misafirlere ikram edilen geleneksel bir içeceğimizdi.
Hemen hemen her meyveden ve çiçekten yapılan şerbetin dil coğrafyasındaki ana vatanı Arapçadır. Şurub/şrb (susamak)tan biraz evrim geçirerek şerbet (içilen, içilecek, içilmelik, içki) olan bu kelime elini kolunu sallayarak Arapçadan dilimize girmiştir. [1]
Güğüme gelince, Grekçe koukumion (küçük kazan, su kabı) dan kukumi-kukum-gugum-güğüm-güğüm şeklinde Anadolu Türkçesine Rumcadan girmiştir.[2]
İşte hayat demiştik ya yazının başında, işte hayat, bir fotoğraf ve bir durum hikâyesi… Biri Arapçadan diğeri Grekçeden dilimize giren bu hoş kokulu, hoş görünümlü iki nesnenin bir gün el ele verip “şerbetçi güğümü” olarak Anadolu’da buluşacağını ve Bayırbucak’tan kopup gelen bir Türkmen’in geçim kaynağı olacağını, kim nereden bilebilecekti ki?
[1] İ. Zeki Eyuboğlu, Türk Dilinin Etimolojik Sözlüğü, Sosyal Yayınları, İst.1998 s.300
[2] İ. Zeki Eyuboğlu, a.g.e. s.626







