Bu sütunda ki ilk yazımda büyük ATATÜRK’ün aziz hatırasını yad ederek başlamamın doğru olacağı kanaati ile sizleri selamlıyorum..
Yüz yıl(lar)da bir ancak dünyaya gelebilecek denilen bir dahi hakkında ben sözün özünü ve doğrusunu bulup o’nu size anlatmaya çalışacağım.
1881’den 1938’e uzanan ömür takviminde 57 yıllık bir hayatın her kilometre taşında ayrı bir kahramanlık, bir büyük fedakârlık, muhteşem bir liderlik örneğinin sergilendiğini rahatlıkla görebiliriz.
Mahalle mektebindeyken sadece Mustafa diye çağrılan çocuk, 1893’te Selanik Askeri Rüştiyesi’nde adına “Kemal” adını da alarak bir büyük koşuya çıkar ki tarih sayfaları bundan böyle ondan bahsederken nice güzel sıfatı ardı ardına sıralayacaktır.
Mustafa Kemal’in hayat kronolojisinden alıntılar yaparken tarihimizin dönüm noktası denilen duraklarda biraz mola vererek sohbetime devam etmek istiyorum.
Evet, tarih 27 Ekim 1913 Mustafa Kemal Sofya’da ataşemiliter. Arkadaşları ya da Türk ordusu, Çanakkale’dedir. İstanbul’u işgal etmek için Çanakkale’yi geçmeyi hedefleyen İngiliz, Fransız, Yunan ordularına ya da Akif’in “Kimi Hindu kimi yamyam, kimi bilmem ne bela “dediği birleşik kuvvetlere dur demeye çalışırken Mustafa Kemal Sofya’da masa başı memuru olmaktan pek de zevk almamaktadır. Dönemin Genel Kurmay Başkanı Enver Paşa’ya mektup yazarak cephede görev almak istemiştir. Ancak bu isteği geri çevrilince Mustafa Kemal görev yerini terk ederek ateşin, barutun ve ölümün kol gezdiği savaş meydanlarına doğru yola çıkar ve Türk’ün son yüz yıldaki amansız vatan savunmasının bir büyük örneğini Arıburnu’nda, Anafartalar’da tarihe altın harflerle yazar. Tarih,10 Ağustos 1915.
Aslında bu sonuç Türk milletinin İstiklâl mücadelesinin başlangıcıdır. Çünkü bitti, tükendi; artık bir daha ayağa kalkamaz dedikleri bu millet, yine Mustafa Kemal’in önderliğinde bütün dünyaya henüz yok olmadığını, sonsuza kadar da yok olmayacağını adeta haykırıyordu. Tarih 19 Mayıs 1919’du.
1.Dünya savaşının hemen her cephesinde vuruşan bu millet yorgundu, kırık döküktü, perişandı ama ümitliydi; çünkü liderleri Mustafa Kemal’di. O diyordu ki, “Milletin istiklâlini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır.”
Esareti tanımayan, bağımsızlıktan uzak yaşamayan bu millet de diyordu ki:
Kalk yiğidim yine dağ başını duman aldı
Parçalandı bir kıta’nın toprakları
Arslan payını arslan olmayan aldı
Kalk yiğidim yine dağ başını duman aldı. (*)
Bilge Kağan’ın yüz yıllarca önce ebedi taşa yazdıklarını Mustafa Kemal Atatürk Anadolu’da destanlaştırıyordu. Dosta düşmana “Üstte gök çökmedikçe, altta yer delinmedikçe Ey Türk senin ilini, töreni kim bozabilir” diyordu.
Artık yolumuz uzun. ama açıktı. Samsun’da başlattığımız hareket İzmir’de,
9 Eylül 1922’de noktalanıyordu. Yeni bir devletin temellerini atan, cumhuriyetimizi kuran bu mucizevî el Türk gençliğine büyük eserini emanet ederken “muhtaç olduğu kudreti” de gösteriyordu. O kudret ki M. Akif’in mısralarıyla ezelden ebede “kükremiş bir sel olup” coşacak ve önüne çıkacak engelleri bir bir aşacaktır; dün olduğu gibi, bugün de yarın da.
Sohbetimizin bu noktasında dünü yâd etmek ve içinde bulunduğumuz devlet adamlığı noksanlığımıza bir ayna tutmak için Mustafa Kemal Atatürk’le ilgili şu anıya yer vermek istiyorum:
İzmir kurtulmuş, çok tatlı bir yorgunluk var herkesin üzerinde, Mustafa Kemal ve arkadaşları Ankara'ya hareket edecekler... Trene binerler ve kompartımana çekilirler. Ertesi gün, yaveri, Atatürk'ün kompartımanının kapısını çalar. Atatürk, yorgun, bitkin bir halde kravatını yıkamaktadır.
Yaveri: Paşam bu ne hal, hiç uyumadınız herhalde; niye böylesiniz? Diye sorar.
Mustafa Kemal: “Çocuk, kompartımanıma yastıkla battaniye koymayı unutmuşsunuz, kolumu yastık yaptım ağrıdı, setremi yastık yaptım üşüdüm, uyuyamadım, kalktım” der.
Yaveri: “Aman Paşam! Birimize haber vereydiniz; hemen size bir yastıkla battaniye getirirdik', der.
Bunun üzerine bir ülke kurtarmaktan dönen komutan tarihi bir cevap verir: “Geç fark ettim, hepiniz en az benim kadar yorgundunuz, hiçbirinize kıyamadım. Önemli olan benim uyumam değil; milletimin rahat uyuması”
Evet, arkadaşlar; “uyuyalım, rahat uyuyalım” ama mutlaka uyanık olarak uyumanın yolarını bulalım, yoksa birileri dün yaşadıklarımızı bugün yeniden yaşatır bize. Sağlıcakla kalın…
(*) Kalk Yiğidim, Arif Nihat Asya.