
BU DA SİZİN YA DA BİZİM HİKÂYEMİZ
Mehmet Hayati ÖZKAYA
“devam edeceğiz anlatmaya belki az, belki çok sonra…”
Siz,
Yürürdünüz,
Gece gündüz
Korkusuz ,
İnanç dolu ruhunuz ,
Gönlünüzde mutluluk
Yürürdünüz ,hatta koşardınız
Uçar gibi koşardınız.
Bir bir geçerdiniz
Engelleri,
Kaldırıp atardınız barikatları.
Ve aşardınız nice taşlı topraklı yolları…
Aşardınız,
Dağları ,tepeleri
Çakmak çakmaktı gözleriniz
Kıpır kıpırdı yüreğiniz.
Çırpınırdınız dalgalar gibi,
“Çırpınırdı Karadeniz”
Dudaklarınızdan eksilmeyen
Keskin bir ıslık gibi…
Siz,
En karanlık gecelerde bile pırıl pırıl parlayan
Yıldızlarınızı ve
Kahredici yalnızlığınızı
Omuzlarınızda taşırdınız.
Taşırdınız,
Dünü, bugünü ve yarını…
Ve çizerdiniz her gün yeniden,
Yeniden takvim yapraklarını…
Siz,
Kırılmazdınız öyle kolay kolay,
Küsmezdiniz.
Üç vaktiniz vardı fallarda hep karşınıza çıkan,
Üç de mekân
Demir parmaklıklar, serin servilikler, bir de ilaç kokulu garip odalar…
Vay anam, vay!
Hep hasretten yanaydı türküleriniz, hep…
Yine de bitmediniz, tükenmediniz
Ahsız vahsız zamanlardan gelen
Destan kahramanları gibiydiniz.
Dillerden düşmezdi adınız
Ülkü devi derlerdi size,
Devdiniz ve
Karşılıksız severdiniz,
Bu canım toprakları…
Hele,
Verdiğinizde el ele
Dünya küçülürdü, küçülürdü
Gözlerinizde.
Şimdi,
Şimdi nerden çıktı?
Nerden çıktı?
Bu sararıp solmak
Bu yarı yolda kalmak