- Yayınlanma: Pazar, 10 Nisan 2016 14:41
- Kategori: Kutbettin ARSLAN
- Gösterim: 3342

Ülkü ocakları ile ilk tanışmamı hatırlıyorum, ne kadar heyecanlanmış, ne kadar etkilenmiştim.
O ana kadar yaşadığım hiçbir çevrede görmediğim bir düzen, kendisini hissettiren bir disiplin vardı.
Sanki ocakta bulunan her şey mertliği gösteriyordu.
Duvarlarının bir yanında Atilla, bir yanında Mevlana,
Bir yanında Bilge Kağan diğer yanında Piri Türkistan vardı.
Diğer duvarda ellerindeki zincirleri parçalayan esir Türkler vardı. Esir Türklerin varlığını o zaman öğrenmiştim.
Hele başka bir duvarda da Hilal içindeki Bozkurt vardı. İçimi ürpertmiş, harekete geçme isteği doğurmuştu. Şaşırmıştım kendime, ne için, nasıl harekete geçecektim…Anlaşıldı daha öğrenecektim.
O yaşıma kadar gittiğim hiçbir yerde böyle karşılanmamıştım. Salonda bulunanlar biz salona girince ayağa kalkmış, gözlerimizin içine bakarak sertçe ellimizi sıkarak; “Hoş geldin gardaş” Demişlerdi.
Hepsinin gözlerinde, yüzlerinde samimiyetin, mertliğin, sevginin, yiğitliğin aydınlığı vardı.
Gördüğüm her şey bana sıcak, samimi ve güzel görünüyordu. Sanki ocaktaki gençlerin yüreklerindeki bütün güzellikler eşyalara bile sirayet etmişti.
Zaman ilerledikçe hep hareket halinde oldum.
Sohbetler, seminerler, dergiler, kitaplar… Hepsi bir başka güzeldi.
Seminerlere büyük bir ciddiyetle hazırlanır, katılımcılar aynı ciddiyetle dinlerlerdi.
Sohbetlerimizde bazen birimiz komünist olur dokuz ışığı çürütmeye çalışırdık. Bu çalışma bize karşı olduğumuz fikirleri de öğrenmemizi sağlıyor, karşı fikirlerin tutarsızlıklarını öğrendikçe davamızın doğruluğuna olan inancımız daha da pekişiyordu.
Dinledikçe, okudukça, öğrendikçe, anladıkça kendimden başlayarak her şeye bakışım değişiyordu. Daha önce değer verdiklerimin birçoğu değersizleşiyor, yerine daha güçlü yeni değerler ekleniyordu.
Nedendir bilmiyorum her gün içim kıpır kıpır, heyecan doluydu.
Ülküdaşlarımızla buluşmak, sohbet etmek, öğrendiklerimizi birbirimizle paylaşmak, en yakınımızdakilerden başlayarak anlatmak, gönül kazanmaya, saflarımıza bir insanı daha katmak hayatımızın en önemli, en anlamlı işiydi artık.
Bu inanç ve mücadele içerisinde yer alan herkes bir aile olmuştu. Zamanımızın neredeyse tamamını karındaşlarımızla değil ülküdaşlarımızla geçiriyor, problemlerimizi, heyecanlarımızı ülküdaşlarımızla paylaşıyorduk. Bizi kocaman bir aile olmuştuk.
Kendimizi çok güçlü hissediyorduk, hem de dünyaya kafa tutacak kadar.
Bir zaman sonra bizi bu şekilde heyecanla çekip çevirenin davamız, inançlarımız olduğunu anladım.
Evet, davası olan insanlar oturamazlardı.
Bizde oturmuyor, o cılız omuzlarımıza, çapı küçük olan yüreğimize koca Türk dünyasının hatta insanlık âleminin kaygılarını yüklüyorduk.
Ve davası olanların heyecanları hiç dinmezdi.
Sonra!...
Sonra!!!
Aradan yıllar yıllar geçti, çoğaldık, imkanlarımız genişledi.
Çocuktuk baba olduk,
İşsizdik meslek sahibi olduk,
Fakirdik parayı bulduk,
Evimiz, arabamız, yatımız, katımız oldu…
Ama DAVAMIZI KAYBETTİK…
Davamızı kaybedince kendimizi kaybettik..
Ne heyecanımız, ne samimiyetimiz, ne mertliğimiz ne de birbirim,ize bağlılığımız kaldı.
Kum yığınına döndük.
Arada bir kurbağanın boğaya öykünmesi gibi Ülkücülüğe öykünüyoruz o kadar.
O da lazım olduğunda!!!!







