Dr.Mahmut Rişvanoğlu

“TÜRKLERİ KESİNİZ! KANLARINI İÇİNİZ!” (1)

 

Dr. Mahmut RİŞVANOĞLU

Anadolu ve Rumeli coğrafyasında, “bin yüz” seneden beri Müslüman Türk milletini yok etmek için devamlı saldırılar yapan, barbar haçlı cephesi, 30 Ekim 1918’deki Mondros mütarekesi ile Osmanlı devletini yıkmış ve istila etmeye başlamıştı. 10 Ağustos 1920 tarihinde de Paris’in bir banliyösü olan “Sevr”de, Damar Ferit Paşa -sadrazamdı- ekibi Fransa Başkanı azılı Türk düşmanı Clemancaeu’nun alçaltıcı sözleri altında imza sözde barış imzalamışlardır. Bu Osmanlı Heyetini gönderen Padişah Vahdettin’di.

Emperyalist güçler için Sevr, Anadolu’yu yutmak, Hıristiyan alemi için kutsal - İncil - ülke olarak gördükleri bu topraklara sahip olmak için en büyük silahtı. İşgal kuvvetlerinden İngiliz General -başkomser- Harington; “bu Sevr, bizim- yani haçlı Hristiyanların- bin seneden beri özlemle beklediğimiz son “haçlı seferinin” belgesidir.

Artık bu coğrafyada Müslüman Türk milleti ve İslam tarih olacaktır” der. Bütün bu tarihi gerçeklere rağmen, devşirme-dönmelerin devletin her kademesinde cirit attıkları bu günlerde, Sevr için akla ziyan şeklinde görüşler ileri sürmekte ve ege bölgesinde hiçbir savaş da olmamıştır diyorlar.

“Sevr anlaşması denilen şey aslında bir anlaşma değildir. Sadece bir projedir. Padişah efendimiz bu anlaşmayı onaylamamıştır. Zaten batılı ülkeler de Sevr anlaşmasına çok önem vermiyorlardı.

Akil adamlar heyetinden yani Damat Ferit Paşa’nın ‘Heyet-i Nasiha’ından biri, Sevr Antlaşmasını şu şekilde ele almıştır: Dehşet diyor ki:

“Sevr’in İngilizler dahil kimse tarafından ciddiye alınmadığını, ölümü gösterip sıtmaya razı etmek kabilinden bir hamle olduğunu bugün daha iyi anlıyoruz (!). lakin olay Anadolu’ya başka türlü pompalanmış ve Mehmet Akif dahil pek çok aydın Sevr’in bir ‘idam fermanı’ olduğuna inanmışlardır.” (Mustafa Armağan, “Sevr neden imzalanmıştı?, Zaman gazetesi, 12 Mayıs 2013).

Damat Ferit Paşa; “biz bu Sevr anlaşmasının neler olduğunu tam okuyamadık nasıl imzalayalım” deyince Fransız başkanı; “imzalayın! okuyup okumamanız hiçte önemli değil. Kaybettiniz. Bunun ötesi yok hemen imzalayın” der. Tabi bu harekete karşı koyacak bir yiğit Türk yoktu ekipte.

Bu şekilde düşünenleri Allah islah etsin! 433 maddelik antlaşma tam bir Türk’ü bitirme anlaşmasıydı. Uygulamaya fırsat bulamadılar. Ama hala geçerliliğini koruyor ve içimizdeki her kesimdeki kozmopolitler tarafından savunulmaya başlanmıştır.

28 Kasım 2012 tarihinde TBMM İnsan Hakları Komisyonunda, faili meçhul cinayetler ile ilgili görüşleri ne başvurmak için çağrılan Prof. Ümit Özdağ ile kosuyonda bulunan AKP Ordu milletvekili İhsan Sener arasında şöyle bir söyleşi olur: Ümit Özdağ, İstiklal savaşında Batı cephesi komutanı İsmet Paşa’nın; Yunanlılar ile işbirliği yapanların yargılanmadan asılmaması ve isimlerinin bildirilmesi, gerektiğini, bugün de hiçbir devlet görevlisi - emniyet ve askerler - tarafından böyle bir faili meçhul cinayetlere alet olması mümkün değildir’ der.

Bunun üzerine AKP’li Ordu milletvekili İhsan Şener buna karşılık şöyle der; “Yunan tarihinde bir Ege savaşı yok. Bunu biliyor musunuz? Yunan tarihinde Ege’de Türklerle bir savaş yok”der.

Şener’in açıklaması, “şehit ve gazilerimize, Türk milletine, Türkiye Büyük Millet Meclisine, Türk ordusuna, 23 Nisan 1920’den bu yana TBMM çatısı altında yapılmış en büyük hakarettir.”

AKP milletvekili İhsan Şener açıkça, Yunan ordusu Ege bölgesine işgal etmemiş, sadece bir kahve içmek için ziyarete gelmiş ve geri gitmiş, savaş da olmamış, İzmir de işgal edilmemiş, katliam yapılmamış! Ülke kimlerin eline geçmiş vay halimize!

AKP milletvekili Şener, Yunan ordusu tarafından katledilen onbinlerce sivil şahidimiz inkar etmektedir. Bu konuda İngiliz, Fransız, İtalya işgal güçleri ve Kızılhaç soruşturmaları ve hatta Osmanlı Hükümeti’nin raporları ile sabit iken, kozmopolit İslamcı taifesinden ilahiyatçı Şener bütün bunları yok saymaktadır.

Şimdi bu zihniyete sahip kişilere tarihten bir katliam örneği olarak İzmir’in işgalini anlatarak - tabi anlarlarsa - Yunanların nasıl katliam yaptıklarını belgelerle anlatalım.

Mütareke tarihinden bir hafta sonra, 6 Kasım 1918’de İzmir Limanı’na büyük bir kalabalık toplanır. Şehrin Rum kesimindeki bütün dükkanlara Yunan bayrakları asılmış, camlara, kapılara Yunan Başbakanı Venizelos’un resimleri yapıştırılmıştır.

Rumların bu kadar telaşı o gün limana bir İngiliz zırhlısı geleceğini öğrenmelidir. İngiliz zırhlısı ufukta görününce Liman’da, Kordonboyu’nda Pasaport Meydanı’nda toplanan Hıristiyan kalabalık fırtınalı bir okyanus gibi dalgalanmaya başladı. Binlerce el, binlerce Yunan bayrağını sallıyor, devamlı çalınan kilise çanları, vapur düdüklere ve “zito! zito” (Yaşasın - yaşasın) diye bağrışmalar yankılarak bütün şehre yayılıyordu.

İngiliz zırhlısından Bnb Dixon karaya çıkınca bu çılgınca tezahürat daha da arttı. Kara cüppeli, kara donlu ve kara ruhlu papazlar koşup düşman komutanını kutladılar ve kutsadılar. Ayaklarına kapananlar, ellerine sarılanlar oldu. Sonra arkadaki ayak takımının önüne düşüp, adeta tapınırcasına düşman gemisini tavaf ettiler.

İngiliz binbaşı Dixon, Mondros Mütarekesi’nin imzalanışı sırasında irtibat subayı olarak görev yapan Yzb. Teyfik Bey ve yaveri ile birlikte Vali Vekili Nürettin Paşa’yı ziyaret etmek için rıhtımda bekleyen bir arabaya atlayıp uzaklaşınca, Hıristiyan ve devşirme-dönmeler ile birlikte yeniden dalgalanmaya başlarlar. Çılgın gruplar halinde ilerleyen Rumlar sokak aralarında rastladıkları Türkler’e saldırdılar. Başlarına çullanıp dövdüler. Türk dükkanlarına zorla Yunan bayrağı astırdılar. Mü’min, mütedeyyin Müslümanlara zorla istavroz (Haç) çıkarttılar ve öptürdüler. Aksakallı ihtiyarların sarıklarını boğazlarına dolayıp sürüklediler. Aynı zamanda Metropolitan olan Ayafotini Kilisesi’ne Yunan bayrağı çektiler.

Bu sırada, Dr Stefanopulos adında bir Rum, zaten kontrolden çıkmış olan ayak takımını kışkırtan bir nutuk çekmeye başladı. Son derece de tahrik ve tezyif edici kelimeleri tercih ederek Türkler’in şeref ve haysiyetlerine saldırdı. Bayrağa, devlete, mukaddesata saldırdı ve kanlarının son damlasına kadar Türkler’le savaşmaları için Rumlar’a yemin ettirdi.

Bu kışkırtıcı konuşma ve akabinde yaptırdığı yeminden sonra Rum kalabalık daha da azgınlaştı, bazı binalarda hala dalgalanmakta olan Türk bayraklarını indirip parçaladılar. Yunan hükümetinin İzmir Rumları’nı desteklemek için kurduğu Anadolu Bankası’ndaki Türk bayrağını yere atıp üstünde tepindiler!

Bu kudurganlık akşam da devam etti. Anadolu Gazetesi “şehirdeki gazinoların baştan aşağı Yunan bayraklarıyla süslendiğini, Kzmos Gazetesi Müdürü Vitales’in Paris ve Klonaridi gazinolarında hakimiyeti Osmaniye (Osmanlı hakimiyeti) aleyhinde nutuk çektiğini” ve “şarkıcı madam Galinea’nın elinde iki Yunan bayrağı olduğu halde sahneye çıkarak Yunan marşını söylediğini” yazmakta idi.

O, gecenin geç vakitlerine kadar şehrin meydanlarında, meyhanelerinde, kahvehanelerinde şöyle bir marş söylenip duruyordu:

E siz Türkon sfaksete

Ton tiranon sfarak sete

Bu şu demektir:

Türkleri kesiniz!

Zalimleri parçalayınız!

YUNAN İLERİ KARAKOLLARI

Bir İngiliz zırhlı gemisinin İzmir limanına gelmesiyle ortaya çıkar Rum kudurganlığı karşısında Osmanlı hükümetinin acil tedbirler alması gerekiyordu.

Maalesef o tedbirler alınmadı!

O tarihten sonra alınması gereken önlemler de alınmadı. Sonunda bakın İzmir’de neler oldu.

20 Ocak 1919’da İzmir limanına ‘Anfirit’ adında bir Yunan gemisi geldi. Gemiden Dr. Conokasi başkanlığında kalabalık bir sağlık personeli ile çok sayıda ilaç sandığı çıkarıldı.

Bu gemi yerli Rumlar’a - sözde - yardım getiren ilk gemi değildi. İlaç sandıklarının içinde de ilaç yoktu! Silah vardı! Nitekim o günkü Türk gizli teşkilatının (Teşkilatı Mahsusa) başkanı olan Albay Hüsamettin Ertürk, ‘Yunan donanmasının himayesinde Pire’den kalkan nakliye gemilerinin ambarlarına kadar silah ve mühimmatla sokulduğunu, silah ve mühimmat sandıklarının kiliselere dağıtıldığını tespit edildiğini yazmaktadır.

Aslında bütün bu faaliyetler işgal hazırlığının emareleriydi. Hazırlıklar bununla bitmedi. Hem İzmir’e hem de İzmir yöresindeki kasabalarda Rumlar için Kızılhaç Hastaneleri açıldı. Bu hastanelere sağlık persoli yerleştirildi. Sandıkları dolusu ilaçlar (!) gönderildi.

Aslında bu hastanelere düşmanın Türk vatanının bağrında kurduğu mevzilerdi!

Sağlık personeli diye yerleştirdikleri kimseler Türk çocuklarını arkadan vurmaya programlamış Yunan askerleriydi. İlaç sandıkları ise silah ve mühimmat doluydu.

18 Şubat’ta İzmir Limanı’na bir gemi daha yanaştı. Bu gemiden çıkan Kızılhaç askeri ile sandıklar dolusu silah, bahsettiğimiz hastanelere sevkedilerek ileri karakollar tahkim edildi.

H. Armstrong, hatıralarında yalnız Yunanistan’ın değil, müttefiklerin de Rumları Türkler’e karşı silahlandırdığını söylemektedir. İşgal kuvvetleri Fevkalede Komiser muavini olarak İstanbul’da görevlendirilen Harron Armstrong, mütareke hükümlerine göre Türk askeri birliklerinden toplanan silahların depolarda muhafaza altına alındığını yazdıktan sonra, boşalan depoların sırrını şöyle açıklamaktadır:

“…Sonradan öğrendim ki, bu silahlar Rum ahaliye dağıtılmış!”

 

 

NURETTİN PAŞA’nın ÇABASI

Vali vekili Nurettin Paşa aynı zamanda 17. Kolordu komutanıydı. Rumların silahlandığını Osmanlı Hükümeti’ne bildirir. Fakat İstanbul’dan tatmin edici bir cevap alamayınca kendisi harekete geçer.

Nurettin (sakallı) Paşa, Yunanlılar’ın İzmir’e asker çıkaracaklarını tahmin ettiği için karargahını Aydın’dan İzmir’e taşır. Cemiyet-i İlmiye adında bir direniş teşkilatı kurar. Bu cemiyet İzmir Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti ile birlikte çalışmaya başlar.

Müdafaa-i Milliye, Türkocağı ve İstihlas-ı vatan cemiyetlerine yardımcı olur. Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin Ege bölgesi çapında düzenleyeceği kongre çalışmalarına katılır. Ege bölgesindeki her ili ve ilçenin belediye başkanlarına ve müftülerine kendi imzasıyla telgraflar çekerek İzmir’de toplanacak kongreye katılmalarını ister. Sakallı lakabıyla meşhur olan Nurettin Paşa böylece bütün bölgeyi Yunan işgaline karşı örgütlemeye çalışmaktadır.

Kongre 17 Mart 1919’da pazartesi günü Milli Sinema’da toplanır. Kongreye 37’si Belediye başkanı ve 37’si müftü olmak üzere 165 delege katılır. Çeşitli il ve ilçelerden gelen heyetler, gruplar halinde Paşa’nın makamına götürülür. Nurettin Paşa onlardan muhtemelen bir Yunan işgaline karşı mukavemete hazırlanmalarına ister. Denizli heyetine Müftü Hulusi Efendi başkanlık etmektedir. Müftü Efendi, Nurettin Paşa’ya şöyle bir teklifte bulunur:

“- İzmir’i Yunanlılar’a verecekler. Biz boş durmayacağız. Halkımız asker, para ve iaşeyi temin eder. Noksanımız kumandandır. Böyle bir hal vukuunda siz Denizli’ye gelin.”

Paşa, Müftü Efendi’ye şu cevabı verir:

“- Ben burada iken kimse İzmir’e çıkamaz!”

Fakat Hulusi Efendi Paşa’nın başına gelecekleri görür gibidir:

- Siz ya azledilirseniz veya da terfi İzmir’den uzaklaştırıcaklardır. İşte o zaman bize geliniz, her ne olursa olsun İstanbul’a gitmeyiniz.

Müftü Hulusi Efendinin dediği çıkar.

Bu konuşmasından üç gün önce vali olarak İzmir’e gelen, eski Van valilerinden Ahmet İzzet Bey, 17 Mart’ta Milli Sinema’da kongre çalışmaları yapılırken Dahiliye Vekaleti’ne (İçişleri Bakanlığı’na) “Nurettin Paşa’nın kumandan olarak İzmir’de kalmasının kati’yyen münasip olmadığından” bahseden ve Paşa’nın İzmir’den uzaklaştırılmasını isteyen bir yazı yollar.

Vali İzzet, İzmir’deki olup biteni İngiliz Yüksek Komiserliği’ne yetiştiren bir adamdı. Yani İngilizler’in adamıydı. İngiliz Gotthard Jaeschke, Yunan hazırlıklarına karşı Türk savunmasını zayıflatmak için İtilaf Devletleri’nin Nurettin Paşa’nın geri çekilmesini istediklerinden” bahseder, Vali İzzettin’in İtilaf Devletlerinin dostu olduğunu kaydetmektedir. Ani Hıristiyan emperyalistlerin hizmetkarı bir vali!

Yine o zamanki Teşkilat-ı Mahsusa’nın Başkanı da sayılan Alb Hüsamettin Ertürk, Vali İzzet Bey’in “İngiliz Konsolosluğun’dan aldığı talimatlara göre hareket ettiğini” yazmaktadır.

Zaten İzmir’e gelir gelmez Yunan halkının dostu olduğunu ilan eden bu vali ihanet tarihine “Kambur İzzet” adıyla geçmiştir. Birinci ve ikinci Tevfik Paşa kabinesinde Evkaf Nazırı’dır. İkinci Teyfik Paşa kabinesi de hem efkaf ve hem de Dahiliye Nazırlığı (Bakanlığı) görevini vekaleten uhdesinde bulundurmaktaydı. Bunun bakan olmasını bizzat Vahdettin istemiştir.

Aslında Kambur İzzet, Osmanlı Hükümeti kabinesinde İngilizlerin adamı olarak da bilinir.

Bu Kambur İzzet, Türk Vatanının parçalanması için Paris Konferansında teklif üzerine teklif veren siyasi Kürtçülerin elebaşılarından Şerif Paşa’nın amcasıdır. Abdülhamit devri Hariciye Nazırlarından (Dışişleri Bakanı), Sait Paşa’nın kardeşidir! Kız kardeşini de hıyanet tarihine “Nemrut Kürt Mustafa Paşa” olarak geçen Mustafa Paşa’ya vermiştir.

Bu Nemrut Mustafa bilahare Mustafa Kemal Paşa’yı idama mahkum edecektir. Milliyetçilerin gönüllü düşmanıydı.

Yaklaşan Yunan işgaline karşı halkı teşkilatlandıran Nurettin Paşa, işte İngilizlerin emrinden çıkmayan Kambur İzzet’in, daha İzmir’e gelmeden önce başlattığı teşebbüsler sonunda görevinden alınmıştır.

Vali Kambur İzzet’in hakkında İngiliz belgelerinde de kayıtlara rastlıyoruz. İstanbul’daki İngiliz Yüksek Komiserliği görevini yapan Amiral Calthorpe, Londra’ya yolladığı 19 Ocak 1919 tarihli şifre de, yeni Teyfik Paşa kabinesi hakkında bilgi verilirken, “Selanikli gizli bir Yahudi olduğu söylenen” Dahiliye Nazır’ı Mustafa Arif’in yerine Ahmet İzzet’in tayin edildiğini belirttikten sonra diyor ki:

- Bizimle işbirliği yapmaya hazırdır.

Böyle bir vali, Yunan işgalini önlemek için kurulan direniş örgütlerini baskı altına almıştır. İttihatçılıkla suçladığı ‘Hukuk-u Osmaniye Cemiyeti’ni kapatmıştır. Nurettin Paşa’nın bizzat kurduğu ve himaye ettiği diğer milliyetçi teşkilatları kapatmıştır.

Türk milletine alçakça saldıran Rum ‘Kozmos’ gazetesi yazarı Laskaridas’ı kapılara kadar uğurlamaktan utanmamış, fakat milliyetçi basın organları olan ‘Anadolu’ ve ‘Duygu Gazetesi’ni kapatmıştır.

Kambur İzzet, İzmir’deki milli örgütleri teker teker çökertirken, tıpkı kendisi gibi “Saray’ın ve İngilizler’in aleti olmak dışında hiçbir niteliği bulunmayan Ali Nadir Paşa, 17. Kolordu Komutanı olarak İzmir’e tayin edilir. Cevat (Çobanoğlu) ve Fevzi (Çakmak) Paşa’ların ısrarlı muhalefetine rağmen 17. Kolordu Komutanlığı’na atanan bu adam, tıpkı Kabur İzzet gibi şahsiyetsiz, haysiyetsiz, aciz, uyuşuk ve duygusuzdur.

Bu Ali Nadir Efendi, Ermeni tehcirin bahane ederek Türk Milliyetçileri’ni tasfiye etmek maksadıyla kurulan Divan-Harp’ta hemen hemen içlerinde bir tek Türk’ün bulunmadığı Nemrut Mustafa’larla, Moiz Zeki’lerle, Artin Musdicyan, Misak Markaryan ve saire ile birlikte çalışmayı içine sindirmiş, 27. Fıkra Kumandılığı’ndan emekli bir Tuğgeneral’dı.

Tarihçilerin, bir İngiliz veya müttefik işgaline boyun eğecek tiynette olduğunu kaydettikleri bu paşa “muteberan” denilen ‘vatansız aydınlar’ ile Başmabeyince Lütfi Simavi Bey’in hırsızlığından bahsettiği Hasan Tahsin adındaki başka bir haysiyetsiz Paşa ile birlikte Selanik’i düşmana teslim eden adamdır.

Kazım Özalp, Nurettin Paşa’nın görevden alınmasından sonra 17. Kolordu Kumandanlığına vekalet eden Albay (Alb) Süleyman Fethi Bey ile Ali Nadir Paşa arasında geçen bir konuşmayı nakletmektedir. Ali Fethi Bey 17. Kolordu’nun yeni komutanına “İzmir’in işgal edilmesi halinde hükümetten bir emir verilmediği takdirde işgale karşı nasıl hareket edileceğini” sorar.

Aldığı cevap tam bir sorumsuzluk örneğidir:

- Orasını hiç düşünmedim!

- Orasını işgal vakti olduktan sonra mı düşüneceksiniz?

- Orasını, ne zaman lazım gelirse, o zaman düşüneceğim!

Makalenin Devamını Okumak  İçin Tıklayınız

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Köşe Yazarları


ATİLLA İLHAN
Salı, 31 Mayıs 2022
...
TÜRK BAYRAMI: NEVRUZ
Salı, 29 Mart 2022
...

An itibariyle ziyaretci sayısı:

158 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi