O YILLAR DİLE GELSE

Dr. HALİL ATILGAN

O yıllar bir beterdi. Derdiyle, kederiyle, ruhuyla. O yıllar düşüncenin tek vücut olduğu yıllardı. Ölümüne kenetlenmiş duygular yumak yumaktı. Canlar bir olmuştu. Alev olmuş savrulmuş, sarı sıcaktaki gibi kavrulmuştu.  El ele, kol kola. Can cana olan yıllardı o yıllar.  Aydan arı günden duruydu. Hani Cahit Külebi Atatürk Kurtuluş savaşında adlı şiirinde:

“Bu ne inançtı ki, Gazi Paşa!

Atının teri kurumadan

Sürüp gittin yeni yeni savaşların peşinde”.

Diyordu ya. Bizdeki inançta işte öyle idi. Hem ne inançtı. Nasıl bir inançtı. Yılmadan, kırılmadan, darılmadan. O inanç bir başka idi. Var olmak ve yok olmak arasında gider gelirdi.

Bahsettiğim inancı yaşayan canlardan birini 1975 – 1976 – 1977 yıllarında Adana Eğitim Enstitüsünde tanıdım. Adı Yavuz Özkaya. Ben Eğitim Enstitüsünün halk müziği derslerini yürütüyor, okul korosunu çalıştırıyordum. Korodaki arkadaşlarımız türküleri benimle tanımıştı. Bir Eskişehir türküsü öğretmiştim. Turnam gelir kona kalka. Nasıl beğenmişlerdi. Söyledikçe hoşnuttular. Hepsi de biz kendi türkülerimizi tanımıyormuşuz diye hayıflandılar. Türkülerle yaşamanın farkına vardılar. Konser verdiler. Kahramanlık türküleri söylediler.

Halk Müziği Korosunda görevli arkadaşlar vardı. Onlar koronun disiplinini sağlar. Yoklama yapar. Devamsızlık yapanları uyarır, bayanların akşam geç saate evlerine gitmelerine, ulaşımlarına yardımcı olurlardı. Nasıl da kenetlenmişlerdi. Tek kelimeyle yekvücuttular. Osman Nuri İnal, Çağatay Tangören,   Yavuz Özkaya,  Fikri Yıldırım bu işleri organize eden arkadaşlarımızdı.

Yavuz Özkaya titizdi. Elinden defter ve kalem hiç eksik olmaz. Seminerleri kaçırmaz.  Anlatılanları not eder. Halk Müziğini çok sever, kahramanlık türkülerine özel bir ilgi duyardı. Çanakkale Zaferinin yıl dönümünde Çanakkale günü yaptık. Hiç unutmuyorum. Halk Müziği Korosu topluca kahramanlık türküleri söyledi. O geceyi Rahmetli Yavuz organize etti. Hatırladığım kadar sahneye konulan piyeste de oynadı. O sosyal gecelerin lideri idi. Nerede bir faaliyet var Yavuz orada. Şiir, edebiyat, müzik onun eli kolu ayağı idi. Her zaman sanatla iç içe yaşayan, okuyan, yazan biri olması onun liderlik vasfını öne çıkarmıştı.  Ruhundan sanatı söküp atmak mümkün değildi. Müthiş bir enerjiye sahipti. Yılmadan usanmadan çalışır. Artistik kabiliyeti ile piyeslerde rol alırdı. Ayağındaki potin dün gibi gözümün önünde… Potini giymemişse şaka yapardım. Git potini giy gel öyle konuşalım dediğimde hoşuna giderdi. Kısaca merhum okulun direği, benimde elimin değneği idi.  12 Ocak 1979 da göçtü gitti bu dünyadan. Ölüm ayırdı bizi. Cenazesine İstanbul’dan gelip katıldım. Dün gibi bu gün gibi. Yavuz aramızdan ayrılalı 35 yıl olmuş.  

Yiğit Yavuz, lider Yavuz. Potinlerin dün gibi hala gözümün önünde. Bin rahmet olsun sana… 

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

An itibariyle ziyaretci sayısı:

111 ziyaretçi ve 0 üye çevrimiçi